Whatever you feel like, do it!
Long time no see.
Op dit moment zit ik in een veels te duur en luxe hotel in Dubai. Een aantal dagen geleden heb ik uiteindelijk toch wel met pijn in mijn hartje India verlaten. Tijdens het wachten op mijn vlucht trof ik een van de 1.2 biljoen Indi'ers waarmee ik een gesprekje had. Hij zou 2 weken met zijn zoontje op vakantie gaan in Afrika voor Safari. ' Aah, India has started to grow on you I see..'
De afgelopen 3 weken waren nog erg leuk. Ik heb India anders ervaren dan ik in Goa gedaan heb. Ik heb echt India gezien. Tijdens een projectweek in een aanstaand weeshuis heb ik de handen uit de mouwen gestoken door dit weeshuis op te knappen. Green Lion correspondeert al met een jongens weeshuis, maar zij willen ook hulp bieden aan meisjes. Daarom hebben we met een groep een gebouwtje helemaal opgeknapt, geverfd en versierd met muur schilderingen.Aan het einde van dit project is de Zuid-Indische pers langs geweest en zijn we door heel Zuid-India op het nieuws uitgezonden. Ook hebben we in de krant gestaan en hebben we een voordracht aan onze sponsoren moeten houden.
De week daarna was het cultuurweek. Ik heb veel van het Hindoeisme geleerd en in deze week een stukje cultuur leren kennen. Menig tempel, heilig water, berg, stad, museum en verhaal heb ik bezocht en aangehoord met alle interesse die in me zat. In de tussentijd zijn er nieuwe vrijwilligers geland en kwam er een nieuwe bries door het huis. Van alle plekken waar ik geweest ben betrapte ik me erop dat ik me hier echt gezellig thuis voel. Elke avond als het te koud was buiten een drankje te doen op het dak, hebben we met de groep een film gekeken en had ik het privilege op de bank te kruipen met de slaapzak en uiteindelijk halverwege de film in slaap te vallen. Buiten op het dak hebben we elke dag wel een drankje gedaan en flink gelachen. Elke ochtend werd ik enorm lief aangekeken en heb ik voor ontbijt a la Sanne gezorgd en in de avonden vond ik het leuk mee te koken met de kokkin.
De laatste week heb ik deelgenomen aan een project met verstandelijk beperkte kinderen van alle leeftijden. Interessant, mijn sector en goed om te zien dat dit project bestaat. (Ook al is het nog niet zo ontwikkeld als in Nederland.) Ik heb van de kindjes Hindi geleerd, en zij van mij weer andere dingen. In de tussentijd hebben we activiteiten gedaan buiten.
Mijn laatste dagje ben ik thuis gebleven om in te pakken en heb ik voor de laatste keer gekookt. Ik heb met de groep nog een drankje gedaan buiten, voor een laatste keer gekletst met mijn maatje en om 01.00 uur 's nachts kwamen dan toch traantjes.
India is an incredible country. Het kost tijd en je moet ervoor open staan om dit te kunnen zien. But like the guy at the aiport said: At one point it starts to grow on you.. (En dan is het te laat.)
Deze beste man kwam ik daarnet toevallig tegen: hij verblijft 3 dagen in Dubai alvorens hij naar Afrika gaat. Met mij gaat alles prima, ik bereid me voor op mijn terugkeer in Nederland. Deze zal 2 dagen eerder plaats vinden dan gepland. Ik heb inmiddels wat dagtrips door Dubai gedaan en dit is leuk hoor,but Dubai is not my thingie..
Ik vind het heerlijk om te reizen, dan voel ik mij op mijn best. Maar net als elke liefde komt het tegenovergestelde 2 keer zo hard aan: gedag zeggen is not my thingie either. Daarom heb ik (net alsGhana) afgesloten met de zin: I'll see you tomorrow India... Because I feel like coming back..
So, let's do it.
Trekking, pff
Update tijd!
Afgelopen week heb ik de trekking gehad, samen met Mahi (de coordinator) en Chantal. Met ons drietjes zijn we begonnen in Mudumalai national park. Hier hebben we gedaan wat ik het liefste doe van al: In de jeep op safari. We hebben veel wild gezien, herten (echte bambi's), buffels, wilde apen, wilde zwijnen en tot 3 keer toe wilde olifanten. De laatste keer zaten we in de jeep op weg naar het hotel toen we een hoop gestuif en geblaas hoorden. Dombo de olifant was er niet van gediend dat we in zijn terratorium reden en probeerde ons aan te vallen! Echt sjiek!
Ook heb ik hier een olifantenrit gedaan door het bos en heb ik het olifantenkamp bezocht. Eerst Punkie gezien (Dit was een wilde babyolifant die een enorme kuif had, vandaag dat we hem Punkie noemden..), toen een kijkje genomen in de artsenpost van deze beesten en ten slotte deze prachtbeesten van dichtbij gezien tijdens hun voedertijd. Indrukwekkend, zo'n slurf!
De dagen daarna hebben we in Sulthan Batheri doorgebracht, een klein plekje in de staat Kerala. Hier hebben we door de stad gewandeld, een tempel bezocht, de meest lelijke kerk gezien die er bestaat (het had kermisverlichting van binnen, net een hoerentent!) en de dagen erna wat actiever gespendeerd. Een dag zijn we naar een 8000 jaar oude grot geweest die die door een aardbeving was onstaan, het waren rotsen die in elkaar hangen. We hebben een waterval bezocht en ten slotte een uitkijkpunt waar nog niemand van afwist. Dit laatste was cool! Een stuk hiken en op handen en voeten tot het eindpunt, een prachtig uitzicht op een grote hoogte en een waterval in de verte!
Ik moet toegeven dat ik na deze dag wat twijfelig werd voor de volgende dag. Het klimmen vandaag is me zeer zwaar gevallen, het was goed aan me te merken dat mijn conditie compleet weg is nadat ik in Ghana ziek ben geweest.. De volgende dag zouden we een berg gaan beklimmen op dezelfde manier. Toch met frisse moed gestart en uiteindelijk bleken het 8 bergtoppen te zijn.Pas als je bop de eerste top stond kon je de twede zien enzovoorts. Het was pittig, maar prachtig. De omgeving zag eruit als de bergen in de film The Sound of Music. Ik had echter nooit gedacht dat ik zo'n tutje zou zijn zeg: Deze berg moest echt geimproviseerd op handen en voeten beklommen worden en zou je vallen, had je echt dikke en dikke pech. Mahi heeft menig maal mijn handje moeten vasthouden als een helling te steil werd!
Uiteindelijk heb ik de vierde top bereikt, ik wilde graag verder maar op mijn tempo zou dat nog een uurtje klimmen zijn en dan zouden we al moeten dalen om ervoor te zorgen dat we voor het donker beneden zouden zijn. Tijdsgebrek dus, jammer maar ik ond het prima!
De laatste dag was ik niet zo lekker, ik liep rond als een pinguin van de spierpijn en mijn lijf had meer rust nodig dan ik het die nacht had gegeven. De laatste dag was het programma echter niet zo actief meer: We hebben een meer bezocht en op een pendelootje gezeten, rondgewandeld en een dam in Kerala bezocht. Ten slotte hebben we bij Manoosj (onze jeepchauffeur) in het restaurant van zijn schoonouders een kopje Tjai thee gedronken.
Een leuke week! Met een rustig weekend aangezien de rest van het huis op trip is. Ik heb dus het rijk alleen met Mahi en Dayal, de twee coordinatoren. Ik mag die twee wel, een en al lol!
Tot gauw!
Liefs, Sanne.
PS. Foto's volgen..
Hoofdstuk gesloten, nieuwe geopend..
Hallo daar!
Eindelijk, na een flinke tijd krijg ik een klein uurtje de gelegenheid over afgelopen weken te vertellen!
Afgelopen weken waren werkelijk bizar. Ik heb beide uitersten van heel dichtbij meegemaakt: onvoorstelbare armoede en ellende, en puur geluk. Nog steeds ben ik alles een beetje aan het plaatsen, maar zeker is weld at het iets in je veranderd...
Samen met Anna heb ik 2 weken geleden de Goldon Triangle tour gedaan. Deze heet zo omdat we een dag in Delhi hebben vertoefd, een dag in Agra en een dag in Jaipur. Deze 3 steden liggen als een driehoek op de kaart. Veel gereisd hebben we, gemiddeld zo'n 7 uur per dag. In Delhi hebben we met de Riksha een tocht door de stad gemaakt en de krottenwijken, markt en huis van de rikshachauffeur bezocht. Ikzelf heb geleerd onderscheid te maken tussen luxe en arme krottenwijken. Hoewel beiden arm zijn en men nog geen hemd op hun lijf kunnen dragen, wonen de mensen in de luxe krottenwijken in betonnen afgedanktje gebouwen. De mensen in een arme krottenwijk die ik bezocht heb, maken hun ‘huis' uit vuilnis....
Op de markt werd ik gek, voor het eerst weet ik hoe een ADHD' er zich moet voelen. Duizenden mensen botsen tegen je aan, een fietsriksha reed over mijn voeten, je kunt niet zien waar je loopt, de geur van de kruiden op de markt was zodanig sterk dat mijn neus flink begon te lopen en ik niet meer fatsoenlijk kon ademen, miljoenen marktjes, tig keer dezelfde tierenlantijntjes dat verkocht wordt etc.. In het huis van de rikshachauffeur hebben we een kopje thee gekregen, ook hebben zijn dochters Anna en mij een henna tattoo gezet. Deze beste man heft een fijne familie..
In de avond op het dakrestaurant van ons hotel heb ik naar de stad gestaard. Ik had zoveel verschillende indrukken opgedaan dat ik even niet wist wat ik aan me had. Ik was blij dat ik in Europa geboren was, dat ik een andere kennis van de wereld had dan deze mensen en dat mijn leven niet zo zwaar in een mandje was dan voor de mensen die ik beneden tussen de ratten zag lopen.
De volgende ochtend vroeg weg, op naar de Taj Mahal! Wat is dit gebouw mooi zeg. Als ik het jullie zou moeten omschrijven noem ik een ding: Fata Morgana! Het zag eruit dat als jij je hand uitsteekt het plots verdwijnt. Nee, ik heb het aangeraakt, wees maar gerust. Het verhaal achter de Taj Mahal is romantisch. Een moslim heeft dit voor zijn eerste (van de vier) vrouw (en) laten bouwen als begraafplaats nadat ze tijdens de geboorte van haar 14e kindje stierf..
In de avond hebben we wat gegeten en gegekt, Anna en ik zijn er goed in..
De derde dag maakten we ons op voor Jaipur, op weg hier naar toe troffen we een van de vele auto ongelukken die dagelijks in India gebeuren. Ik he been klein jongetje dood langs de weg zien liggen.. ‘ Ach' zei onze chauffeur, deze ongelukken gebeuren dagelijks, een meer of minder...
We zijn gestopt bij een eeuwenoude moskee. Hier staan de foto's ook al van op de site. We hebben hier rondgekeken en laat in de middag kwamen we aan in Jaipur. Nog gauw hebben we een rondleiding gekregen in het paleis van Jaipur dat op dit moment een 13 jaar oude koning heeft. In de avond hebben we een stofbewerkingsfabriek gezien en hebben we gegeten. Met de chauffeur hebben we kunnen lichen want hij heeft ons elk detail van zijn geloof het ‘ sikhisme' verteld. Wat een ‘aparte' religie. Het hanteert 5 regels: wit ondergoed, je mag je haren niet afknippen, je moet ten alle tijden een mes meedragen voor als iemand moeilijk doet, je moet iets van ivoor dragen en je moet je vrouw trouw blijven. Binnen het geloof maakt het echter niks uit of je vreemd gaat..
De volgende dag zat het er alweer op. Het was een prachtreis met alle ups en downs. Hetgeen ik nooit aan zal en wil wennen is echter de geldgerichte instelling van de mensen daar. Geen moment in contact met iemand werd iets gratis gedaan. Of je nou de wc vraagt, of je van de wc gebruikt maakt, de weg vraagt, hallo zegt, mensen meelopen zonder dat je erom vroeg.. Het eindicht altijd met de vraag: Tip madam..???? Als je dan al wat geeft is men in staat het gemakkelijk terug te geven en noemen ze het hogere bedrag dat ze van je willen. Inmiddels ben ik een pittige tante erdoor geworden. ' Waardeert u een tip? Of zal ik het weer in mijn eigen zakje steken..?'
Nog even snel vertellen over de beach week. In een word was het geweldig! Palolem heeft een prachtige omgeving. We hebben een vreemde coordinator gehad, die uiteindelijk meer door ons gecooordineert moest worden dan andersom. We hebben een dolfijnentrip gemaakt, veel gezwommen, veel gerust, gewandeld, open lucht films gekeken en lekker gegeten. Ook hebben we de echte kingfishervogeltjes in de mangrove gepot! Het was prima, aan het einde van de week werd het echter druk omdat het hele huis daar was. Maar Anna en ik hebben ons goed vermaakt. Twee avonden hebben we samen geshopt en uit gegeten en onze laatste avond hebben we gevierd onder het genot van een cocktail. In een gekke bui hebben we de laatste nacht niet in onze beachhut geslapen, maar op een strandbedje. ‘ Goh, ik zou hier wel eens willen slapen.' Aldus Anna.. ‘ Dan doen we dat toch..' Was mijn antwoord. Op de foto's is te zien hoe we diezelfde ochtend wakker warden en wat voor een uitzicht we hadden. Direct ben ik in zee gesprongen en heb de zonsopgang meegemaakt. Het was werkelijk heerlijk...
En nu, inmiddels ben ik naar he twat koudere Madikerie gereisd. Ik heb Anna gedag geknuffeld en he been mooi hoofdstuk afgesloten. Morgen begint voor mij weer een nieuw avontuur van vier weken. Te beginnen met een trekking door de jungle.. I'll try to keep you updated...
Liefs, Sanne.
Change of plans!
Hallo daar!
Ik kan het niet laten jullie even gauw te updaten over mijn kleine avontuur dat vanaf morgen ingaat:
Afgelopen week gaf ik aan dat de plannen waren naar Mumbai te gaan. Nope, Anna en ik hebben besloten nog gekker te doen en hebben gisteren gespendeerd aan het regelen van een trip naar Delhi!
Vannacht om 4.00 uur worden we door de taxi opgehaald en om 7.00 uur vertrekt onze vlucht. Wij komen rond de middag aan en zullen dan worden opgevangen door onze touroperator (Als het goed is.). Morgen in de middag zullen wij een slumtour doen, oftewel een rit naar de krottenwijken van Delhi. In een hotel in Delhi blijven we overnachten. Donderdag, worden we naar Agra gebracht en krijgen we de hele dag een rondleiding in de Taj Mahal. Als je in India bent, moet je op zijn minst of de taj mahal, of de himalayas gezien hebben eh? Het is ten slotte een van de zeven wereldwonderen. In de avond blijven we slapen in de buurt van de Taj Mahal. Vrijdag, maken we een tocht naar Jaipur en hiermee ronden we de 'Goldon Triangle Tour' dan ook af. Na een nacht in Jaipur gespendeert te hebben vertrekken we zaterdag terug naar Assonora. Spannend, en geen idee wat ik allemaal te zien krijg, hihi.
Verder is er weinig nieuws. Ik ben van het gezeik met de politie af, heb een Indiase mp3 gekocht (de mijne was mee gesloten) en ga deze dus vullen met Indische nummers! Verder is het een waar kippenhok in huis! Hartstikke gezellig, maar je komt nergens aan toe..
Afgelopen weekend naar de Dudhsagar watervallen was geweldig: een echte Sanne trip! De reis was goed verzorgd en na twee uurtjes gereden te hebben kwamen we aan in Mollem. Hier hebben we de jeep genomen en zijn we door de jungle getrokken. Hobbelige weggetjes waar je de dieren nieuwsgierig naar de auto zag staren. 4 keer zijn we het water overgestoken en uiteindelijk kwamen we aan op een open plaats. Ik stapte uit en had al gauw door dat er wilde aapjes te vinden waren. Ik had voor mezelf wat bananen meegenomen maar ja, aapjes lusten die ook eh.. Ik heb ze gevoerd en vervolgens zijnwe een stuk gehiked. Na deze klim kwamen we uit bij een 600 meter hoge waterval. Een prachtig beeld! Terwijl ik zat te genieten van het uitzicht vergezelde me een aapje naast me. Helaas, mijn bananen waren op..
Tijdens onze terugweg zijn we gestopt om te lunchen, hier heb ik een kijkje mogen nemen in deIndiase keuken. Ik weet eindelijk hoe ze echte roti maken en dat andere chips achtige spul.. (Belangstelling leidt tot veel dingen!) Nog een keer een stop bij een eeuwenoude tempel, ook mooi! Hierna zat het erop, laat in de avond kwamen we weer terug thuis.
Op dus naar de volgende trip!
Mijn koffertje is gepakt, klaar om naar Delhi te gaan. Klaar om de beachweek in te gaan next week.
Liefs, Sanne.
Mother Theresa week..
Hallo!
Bedankt voor de reacties, sommigen waren verrassend leuk. Het is rustig hier, de helft van het huis is weg en ik heb een luie zaterdag ingepland na een drukke week. Dat betekent dat ik de mogelijkheid krijg even wat te posten:
Afgelopen week was hectisch, vermoeiend en soms indrukwekkend. Het bezoek aan het politiebureau was een ervaring op zich. Laten we het erop houden dat ik er zeker van ben dat India het mest corrupte land is van de wereld. Ik heb gelukkig wel een verklaring voor mijn verzekering. Volgende week als zij bellen moet ik echter nog eens langs en mijn verklaring opnieuw doen, in het kader van geloofwaardigheid. Wanneer ik gewenst ben zegt men niet, het is veels te leuk dat zij dat beslissen en als ik niet meewerk ze me kunnen verbieden het land te verlaten.
In de ochtend zijn Anna (Duits meisje met wie ik het project samen doe) en ik naar de hoofdstad Panjim gereisd waar het Mother Theresa huis zich bevind.Met 2 keer overstappen reizen wij 2 uur naar de hoofdstad, staand in een overvolle bus. Als een rietje in een doosje verpakt. Heen en in de avond terug ook zo'n 2 uurtjes. Na een weekje heb je het wel gehad. Wat het er niet makkelijker op maakt is de onvriendelijkheid van sommig volk hier: men begint zonder pardon foto's van je te maken, kijkt je aan als een aapje in de dierentuin of reageert erg nors. De hoofdreden hiervoor: money minded. Vraag me niet hoe, maar ik heb het op de een of andere manier in me een over-vriendelijke reactie terug te geven en daarmee de helft van de bus aan het lachen te maken.
De kindjes van ons project zijn blij ons te hebben. Er zitten 3 gehandicapte kindjes. Pitta die verstandelijk beperkt is, Pinkie die zwaar lichamelijk en geestelijk beperkt is en Sugar die een waterhoofd heeft en daarmee ook beperkt. De rest van de kleintje zijn normaal ontwikkeld. Anna en ik spelen met ze en ondersteunen de werksters (Jonge onopgeleide vrouwen.) van de zusters in het verzorgen van de kinderen. Ik heb menig klein duiveltje in bad gedaan, hun billetjes gepoederd eten gegeven en ben vaker als eens onder geplast aangezien ze hier katoenen stoffen luiers hebben! Hoewel we niet veel kunnen doen, hebben Anna en ik allebei genoten van de kinderen.
Dat deze opvang bestaat is erg goed, maar er zijn een aantal dingen die me wel aan het denken hebben gezet. Een daarvan is de benadering naar de kinderen toe. De werkers die in contact staan met de kids, zien hen eerder als kleine machines dan als levende wezens. Slapen, eten en wassen. Er wordt door hun totaal niet met hen gespeeld of andere aandacht geschonken. Tijdens het eten worden de kinderen gevoerd. Bij kinderen die het wat met tegenzin doen wordt hun mond volgepropt en vervolgens worden ze geslagen met een stok zodat ze hun mond leeg slikken. (Desnoods op de grond liggend en het hoofd tussen de knieen geklemd.) Van deze macht genieten duidelijk een paar werksters. Het gebruik van een stok om de kinderen bang te maken en dus te laten luisteren is hier helaas normaal. Ook al is het meerdere malen aangekaart door The Green Lion en de zusters ter plekke die deze 'kinderen van god' nooit zelf een vinger kwaad zullen doen. Gisteren was het me even genoeg. 'Zal ik Pitta eten geven?' vroeg ik. 'Prima, hier is de stok, en oh ja de pap..' 'Die stok zal ik niet nodig hebben, dankjewel.' Ieens veranderde ik weer in een aapje uit de dierentuin, zo werd ik althans aangekeken. Met Pitta heb ik 2 minuutjes gepraat en vervolgens at ze zonder moeite haar kom pap leeg. Hoewel ik weet dat de beperkte kinderen afgeschreven zijn voor het krijgen van een opvang samen met HIV-kideren (dit is erg taboe), k hoop echt dat de meeste kinderen, hoop ik echt dat de meesten van hen snel een lieve familie krijgt. Tpen ik met een meisje van 3 dagen oud op bed zat kwam een zuster naar me toe. ' Mag ik haar zelf niet meenemen?' vroeg ik al lachende. 'Je bent niet getrouwd he, nee sorry.'
Een anders iets is dat ik menig jong Indisch stel heb zien binnen lopen om hun nieuwe zoontje of dochtertje 'uit te zoeken' . We hebben van alles, van 3 dagen tot 6 jaar. Jongen meisje, gezond, ziek. De zusters leiden de stellen rond en geven de nodige informatie van de kinderen, prima. Ook begrijp ik dat wanneer men adopteert, er nogal wat papierwerk bij komt kijken en het bezoeken en meenemen (uitzoeken) van een kindje uit dit huis niet te voorkomen is. Maar kieskeurigheid komt in verschillende maten. Een kindje krijg je, die neem je niet en zoek je al helemaal niet uit. Da's mijn leer van afgelopen week.
In deze opvang is het leuk om te zien dat de zusters voor entertainment zorgen. De ouderen bijvoorbeeld hadden gisteren een zanggroepje daar en dansten vrolijk het dansje mee dat een man voordeed, begeleid door iemand anders op gitaar. De kinderen worden regelmatig bezocht door groepen schoolkinderen. Een goede manier van sociaal openlijke zorg.
Naast het project hebben we in de middag wat vrij gehad. Deze tijd hebben we gebruikt de hoofdstad wat te verkennen. Ik heb de kerk gezien, een groot wit gebouw op een heuvel die over de stad uitkijkt. Daarnaast stond een krot van een flatgebouw. (Rijk en armoede is hier erg duidelijk te zien.) We hebben door de stad en aan de waterkant gelopen en zijn wat souvenirs winkeltjes ingelopen, hebben wat boekenwinkels gezien en zijn in de shoppingmall geweest. Ook heb ik wat standbeelden vastgelegd op de gevoelige plaat. Mijn keuze het toeristenkantoor binnen te lopen was een goede:
Anne en ik hebben besloten volgende week vrij te nemen. Dit weekend gaan we zondag op dagtrip naar de Dudhsagar waterfalls, gecombineerd met een bezoek aan een tempel. Volgende week willen we proberen een krokodillentrip te doen, naar Anjunastrand te gaan (In dit paradijs zijn we al verschillende keren geweest maar hier in de buurt heb je grote rotsen in de figuur van bekende hoofden. Dat we dan toch aan zee zijn, lekker kunnen eten en de marktjes af kunnen lopen is mooi meegenomen hihi.) en als klap op de vuurpijl doe eens gek: Mumbai. Mumbai is zo'n 12 uur reizen met de bus maar de eerste echte grote Indische stad. Anna en ik willen de ECHTE cultuur proeven (Goa is erg toeristisch) en zijn bereid onze kijk op de wereld te veranderen door een bezoek te brengen aan de krottenwijken van Mumbai. Daarnaast willen we een dagje een sightseeing tour doen in de stad Mumbai. De bedoeling is dat we donderdag een nachtbus nemen en op vrijdagochten aankomen. Een nachtje blijven we dan slapen en de avond erop komen we per bus terug. Samen, dat is fijn want hoewel we er beiden open voor staan hebben we al menig keer van voorgaande vrijwilligers gehoord dat het erg indrukwekkend zal zijn.
Dat was het even voor deze week!
Dus Nederland heeft nog steeds geen herfstweer? Geniet er nog maar van dan! Verder geen nieuws dus, saai zeg.. :P
Liefs, Sanne.
Welcome to India
Welcome to India!
Na een week in India word het tijd dat ik jullie op de hoogte stel van mijn leventje hier.
Het was een bewogen week met echte 'ups' en 'downs'.
De vluchten en het reizen is allemaal prima gegaan. Ik ben veilig aangekomen in het huis van The Green Lion organisatie. Dit huisje wordt bewoond door een groep vrijwilligers van verschillende leeftijden en nationaliteiten, en 2 projectmanagers: Chand (Lady of the house) en Shivram (Medewerker en nog in opleiding tot gids).
India is zo anders dan Afrika, en toch zijn er ook gelijkenissen. De eerste twee dagen had ik het flink moeilijk met deze overgang, maar door aan de activiteiten deel te nemen wen je weer vanzelf. Nu, een week later blijf ik de verschillen en overeenkomsten zien, maar lukt het me nog niet er een gepaste conclusie voor mezelf uit te trekken. For instanse: Ghana is ontzettend primitief, maar juist dat schept een band en iedereen is hartelijk en vriendelijk. India is een klein stukje luxer, maar luxe maakt men verwend en er heerst totaal geen groepsgevoel. Het gaat moeilijk voor me worden terug te keren naar het nog luxere en nog verwaandere Nederland.
In Ghana maakt het niet uit hoe hun spullen eruit zien of dat ze nieuw, high-tech of juist oud zijn, als het maar werkt. (De wc doorspoelen kan gemakkelijk met een emmer, werkt prima.) In India hebben ze meer oog voor de duurdere westerse spullen, maar het werkt niet naar behoren. (Het toilet hier spoelt niet door.) Ook hebben beide landen andere kaas gegeten van hoe men organiseert. (De een Franse en de ander Hollandse.)
Al met al ben ik vanaf dag 3 gaan genieten van de mogelijkheden die het land India je biedt. Ik heb verschillende stadjes bezocht, in overvol gepropte bussen gestaan, over typische marktjes gelopen en verschillende malen het strand bezocht. Oud Goa heeft mooie kerken die de moeite waard zijn te bezoeken en Anjuna strand is de mooiste die ik ooit heb gezien. Het plaatje klopt gewoon: het water is exact de juiste temperatuur, wanneer je over het strand kijkt zie je een tropisch paradijs waar je lekker kan eten en even verderop het water als een panorama tegen de rotsen ziet klotsen.
Wat me sowieso opvalt is dat India ontzettend groen is. Het ziet eruit als een paradijs en ruikt als een verse groententuin. Tijdens een bezoek aan een echte kruidentuin heb ik van elke plant of boom wat geproefd. Kaneel, vanille, koffiebonen, mintblaadjes, noem maar op! Na deze rondleiding, hebben we een lekkere lunch gehad en wat uitleg gekregen over de helende krachten van de gemaakte kruidenolies daar. Hierna stond ik voor de vraag: wil je een olifantendouche, een olifantenrit of geen van beide? A la Sanne heb ik samen met Maya de olifant gedousht! Een keer sproeien met de slurf en je bent zeiknat. Het waren leuke dagen. Drukke dagen dat wel, en je krijgt weinig tijd om bij te rusten. Dit niet omdat het programma zo vol staat, maar omdat de bus nemen of ' even' iets doen hier niet bestaat. Ons dorpje Assonora ligt op zo'n 40 minuten van de stadjes die wij nodig hebben voor vrijwilligersprojecten of andere bezoeken.
Afgelopen zaterdag moest ik wederom ondervinden dat ik 'bad luck' aantrek. We zijn met een groepje gaan stappen, op een meisje na die ziekjes was. Terwijl zij in een van de slaapkamers op bed zat hoorde ze iemand de andere slaapkamer waar ik normaal gesproken slaap binnenlopen. Haar deur werd dicht gedaan, ze hoorde wat gerommel en toen ze ging kijken zag e
ze een brutale Indische man door mijn spullen rommelen. Toen hij haar zag is ie weggerend. Eenmaal thuis werd ik door de co-ordinator ingelicht over dit incident en bleek dat ik de 300 euro (verdeeld op verschillende plekken tussen mijn spullen) geheel kwijt was. Enkel briefgeld, daar was the fucking bastard op uit. Een nachtje vervelend en het is even zuur, gedoe met de Indische politie en rompslomp. Ik leer echter steeds meer me op het positieve te focussen en doe negatieve tsja, let it be... Gebeurd is het toch right?
Vanochtend zijn we naar mijn vrijwilligersproject geweest! (Ik heb mijn programma wat aan moeten passen.) De komende twee weekjes ga ik in het Mother Theresa's House werken. Deze instelling bestaat uit 3 vleugels: achtergelaten kinderen (deze komen in aanmerking voor adoptie), ongewenst zwangere vrouwen (Om verschillende reden, zij laten hun kindje daar achter) en dementerende ouderen. De eerste en de laatste zijn mogelijk om vrijwilligerswerk te doen. Ik krijg hierbij gezelschap van een duits meisje. Met haar reis ik om 7.40 uur te bus richting Panjim. In de ochtend hebben we het werk met de kinderen. In de middag hebben we 3 uur vrij om de stad en de mogelijkheden van Panjim te verkennen en in de middag werken we met de ouderen. Waarom meld ik dit? De rit naar Panjim duurt een dik uur, en een bus nemen is een heel ander begrip voor India dan voor Nederland. In een krakkige bus heb je 25 zitplaatsen. Voor de rest wordt de bus volgepropt tot er zo'n 70 man instaan en het deurtje niet meer dicht kan!
Ik hoop jullie een beetje geupdate te hebben. Geduld, er bevind zich maar een computer in dit huis en die is altijd druk bezet! Op mijn telefoon heb ik inmiddels internet maar het posten van een verhaal zal ik toch op de huis-pc moeten doen..
Hoe gaat het in ons koude kikkerlandje?
Liefs, Sanne.
Nieuw land, nieuwe mensen, nieuwe cultuur, nieuwe wereld..
Hello!
Ik wilde mezelf even een korte update sturen voordat ik over een klein uurtje word opgehaald om naar de luchthaven te gaan. Mijn laatste dagen waren prima. Ik heb de laatste dingetjes gedaan die ik wilde:
Ik heb gedag gezegd bij het weeshuis. Ik heb een feestje gevierd de laatste avond in het gastgezin compleet met cadeautjes en taart. ' s Ochtends vroeg heb ik mijn twee huilende broertje en zusje uitgezwaaid en in de middag voor ik in de bus naar Accra stapte mijn gastmama een dikke knuffel kunnen geven. De busrit terug naar Accra was prima, samen met Mireille hebben we er in de nacht zo'n 12 uurtjes over gedaan. Mireille is ontzettend leuk gezelschap en met haar heb ik het dan ook nog gezellig gehad in het Pink Hostel. (Startpunt van mijn Ghana avontuur). Met haar ben ik gister nog even naar de markt geweest en heb ik gisteravond in het gezelschap van onze vriend Chef Bondzie een drankje gedaan. Vandaag zijn we een kijkje gaan nemen in de shoppinmall van Accra, geen geslaagd plan. We hebben te veel armoede gezien om relaxed door dit luxe gebouw rond te lopen. Dalijk brengt ze me naar de luchthaven en morgen zit ook voor haar het er alweer op.
Een gek gevoel, aan de ene kant zal ik het erg missen maar aan de andere kant wacht me heel veel leuks! Ghana is een apart land: Ik zal de vriendelijkheid hier missen. Samen met hun gevoel voor humor, de bijzondere cultuur en haar variende landschap. Hetgeen ik niet zal missen is de vieze stank van het rottend vlees op de kraampjes op markt, de mensen die af en toe net wat te opdringerig zijn en het contstant zweten zonder enige pauze.
De komende dagen zal voornamelijk bestaan uit vliegen, het schrijven in mijn dagboek inhalen.
Dag Ghana, tot de volgende keer. (Volgens de meeste mensen hier gaat die er komen.)
Hallo India, ik laat jullie wat weten zodra ik een mogelijkheid zie tot internet.
Bye Bye..
Mole National Park
Hello Holland!
Ik heb vanaf afgelopen donderdag niets meer geschreven in mijn dagboek, uit positieve redden want het was veels te gezellig! Ik waarschuw jullie vast eventjes want dit gaat een erg lang verhaal worden:
Donderdag:
Hiep Hiep Hoera Hedda is jarig! Deze gezellige dame uit Noorwegen is 21 geworden vandaag en dat moest gevierd worden. Nadat ik Lara uit Duitsland had opgehaald en we onze tas bij mij thuis gepakt hadden (zij bleef bij mij logeren) zijn we naar de jungle bar gegaan in het hotel waar Hedda en Mireille (uit Finland) bleven slapen. De junglebar is een gezellige eetgelegenheid zeg, voor het eerst sinds week1 was een klein groepje uit de orientatieweek weer herenigd. Mireille had haar hoofd vol vlechtjes laten zetten op zijn Afrikaans, maar omdat het haar zo jeukte koos ze ervoor dat de 5 uur stil zitten voor niks was geweest en ze er maar weer uit te halen. Tijdens de pizza kregen we gezelischap van Abinav en een groepje Ghanese jongens. (In Afrika heb je altijd aanspraak.) Drankje, veeeel bijkletsen, pizza erbij en discussieren over de cultuurverschillen tussen de westerse landen en Afrika. Zo zag onze avond eruit. Om vijf minuten voor twaalf toen we eindelijk op de hotelkamer waren, hebben we gezongen en Hedda nog verrast met een cake.
Vrijdag:
Toen we om 06.00 uur opstonden hadden we nog geen idée hoe onze dag eruit kwam te zien. Hedda en Mireille waren intussen onze buskaartjes naar Mole gaan halen en Lara en ik hebben hun getroffen an het ontbijt in de junglebar. Goed stevig ontbijtje, samen met Abinav en een Tobias uit Duitsland. Omdat het zo goed klikte met AB (Abinav, hij is uit India) hadden we ook voor hem een buskaartjegekocht en werd uiteindelijk de groep naar Mole een groep van 6 man: AB met zijn harem: Hedda, Lara, Mireille en Caroline (Ook uit Duitsland) en ik. In de ochtend hebben we nog wat gekuit, even op internet gezeten, geluncht in Sparkles, een tas voor Mireille gekocht met flink wat afdingen, en om 13.00 uur waren we op het Metro Mass Station waar de bus ‘ rond' half twee zou vertrekken. Toen we aankamen waren er veel bussen te zien, maar geen van hen ging naar Mole. We troffen een moeder met haar dochter uit Australie die ook naar Mole zouden gaan. Van haar hoorden we dat de bus van gisteren pas om zeven uur in de avond vertrok. Zitten en wachten dus maar, echt op zijn Afrikaans in de volle zon, geen openbaar toilet of schaduw. Als een groepje woestijnratten zaten we daar, flink bruin of rood te worden en maar te snoepen van die lekkere waterijsjes die een meneer ons om het half uur probeerde te verpatsen. Het heeft een paar leuke foto's opgeleverd! Omdat het inmiddels vier uur in de middag was hebben we een poging gedaan een privetaxi te huren maar dit was ons net iets te duur. (Er is nog steeds een verschil tussen 150 euro of 2 euro voor een bus.) Van de ijsjes moest ik inmiddels ontzettend plassen en wat doe je als er geen openbaar toilet is, je wandelt tot aan een struikje! Tijdens een gesprekje met een Amerikaans koppel hoorde ik gejuig op de achtergrond, Hedda en Mireille deden een vreugdedansje want ze hadden de juiste bus gespot. Om zes uur in de avond zijn we met knorrige maag vertrokken richting Mole en uiteindelijk hebben we er zo'n 5 uur over gedaan. De rit zelf is a real bumpy ride! Ik zei nog tegen India: In Nederland hebben we in sportscholen zo'n band voor om je buik dat enorm trilt en bedoeld is om gewicht te verliezen. Dit is precies dezelfde behandeling alleen dan gratis!
Bij het parkmoesten de blanken even uitstappen om een entreeprijs te betalen en 5 minuten later, om elf uur in de avond konden we dan eindelijk een hotelkamer boeken. (We hadden op de gezelskamer gegokt maar deze reserveren ze niet vooraf.) Lara en Caroline vielen snel in slaap, Noorwegen, Holland, Finland en India hebben eerst nog een drankje gedaan.
(Omdat we met een groepje van 5 verschillende nationaliteiten waren, werd het standaard elkaar bij land te noemen in plaats van bij naam. Dit levert af en toe vrij grappige scenario's op..)
Zaterdag:
Na 5 uurtjes slaap wachtte er ontbijt op ons. Althans dat dachten we want onze wandelsafari zou die ochtend plaats vinden. Omdat ik me nog niet erg lekker voelde, men moeilijk deed om het geven van een ontbijt en we niet echt geweldig gerust hadden besloten we de wandelsafari even voorbij te laten schieten. We hadden immers nog een ochtend, later die dag zou er een jeepsafari plaats vinden en zo hadden we ten minste tijd te discussieren over een ontbijt. C'est Ca, een half uurtje later hadden we een lekkere omelet op ons bord! Tijdens het ontbijt hebben we genoten van het uitzicht dat Mole biedt: je kijkt uit over een gedeelte van het park,waar je in de verte atilopen ziet grazen. Wat gelachen en wat verteld en toen werd ons medegedeeld dat we een kamer moesten afstaan en we met zijn allen in een kamer moesten verblijven in verband met een reservering die net gedaan was. Om ons tegemoet te komen hebben India en ik voor een korting gezorgd en aangegeven dat de gastvriendelijkheid tot nog toe te wensen overliet.
Tot elf uur wat getut, en toen was het tijd voor een jeepsafari! We namen plaats op een zwarte jeep maar dit bleek niet de bedoeling. We hadden de zwarte uitgekozen zodat we op het dak konden zitten, maar men stond erop dat we in een kleinere zouden plaats nemen die geen zitvlak op het dak had. Waarom, vroeg ik. Nou jullie zijn de eerste die op jeepsafari gaan, zouden jullie de derde zijn en onze twee rode jeeps zijn al weg dan was deze geen probleem geweest. Hop, daar gingen India en ik weer in de clinch. Ik merk hier steeds meer dat ik getriggerd word mijn wafelje open te trekken. Tot nog toe heeft dat baat: Na een half uur was het ineens'OK' toch de zwarte jeep te nemen.
Ik had het gemist: met de haren los en een zonnebril op je neus op het dak van een jeep de wildernis intrekken. Een enorm vrij gevoel dat ik iedereen lief wens. Onze ranger was een fijn man, hij had erg veel kennis van het park. Via hem kwam ik te weten dat Mole National Park de grote van Nederland had, met een grote variateit aan dieren en planten. Hij heeft ons eerst hun dorpje aan de rand van het park laten zien waar dat warthogs (een soort zwijnen) en baboons (Bavianen) vredig met de rangers samen wonen. Deze rangers zijn echter de enige die veilig tussen deze dieren kunnen wonen. Maf om te zien, ik heb wat mooie foto's kunnen schieten. Verder in het park kwamen we sporen tegen van antilopenen nog geen seconde later rende er eenje voor onze neus voorbij. Ook hebben we bushboks gezien en nog een soort van deze vierpotige beesten. Veel insecten leren kennen tijdens het uitwijken voor bomen op het dak van de jeep en even heel kort hebben we een krokodil gespot, ooievaars gezien, vele soorten eenden en groene papageaaien met hun rode hoofd. Geen olifanten helaas, maar we hadden nog een dag!
Terug op het kamp hebben we een kijkje genomen in het museum dat vol lag met dierenhuiden. Een slang dat een krokodil had verorberd maar was doodgebeten door dezelfde krokodil. Een babyolifantje op sterk water doordat jagers de moederolifat hadden neergeschoten en ga zo maar eventjes door!
Hierna wilden we lunchen, maar dit bleek niet te gaan. Het duurde 2 uur voor men hier in de keuken eten klaar had en voor ons zou dat avondeten worden. Goed, dan een sprong in het zwembad, wat bijslapen en maar ietsje later aanschuiven voor een toch wel erg lekker verdiend etentje!
In de avond hebben we nog een poging gedaan gezellig te doen, maar 2 nachten overslaan gemengd met drukke dagen heeft toch van ons gewonnen.
Zondag:
Heel vroeg zaten we aan het ontbijt en hebben we energie getankt voor een twee uur durende wandeltocht in de wilde natuur. We hadden Jason en Will getroffen tijdens het wachten op de gids, twee heren uit the USA die ons vergezeld hebben tijdens de wandelsafari. Flesje water en je fototoestel, een lange broek en veel muggenspul is een vereiste voor deze trip. Tijdens het lopen heb ik verschillende rode mieren in mijn broek gehad die het nodig vonden even van me te proeven. Jason en ik waren aan het kletsen toen ik ineens op mijn rug getikt werd door de gids: We stonden pal voor een groep antilopen. Wow! Een complete groep was het, geheel met mannetje en jonge antilopen erbij. Prachtige foto's zijn het geworden! Toen we verder liepen genoot ik van de geur om me heen. Wanneer je je ogen dichtdoet hoor je enkel natuur en om je heen groeien overal verse kruiden. (Mint, kamille, etc.)
We hebben wat sporen gezien van een olifant maar deze bleek in de vroege ochtend al gepasseerd te zijn. Terug naar het kamp hebben we een klim gemaakt dat voor prachtige foto's van het uitzicht heeft gezorgd. Terug op het kamp, hoorden we dat er even verderop olifanten waren. Met wat geluk hebben we een uurtje extra tijd geboekt en zijn we weer op onze favoriete jeep geklommen. Halverwege stapten we uit en zijn we wandelend verder gegaan. Ja, daar! Verse olifantensporen met nog warme keutels ernaast. De olifanten waren echter een ‘ crocodilepond' overgestoken. In het midden lag en een dikke boomstam en dit gedeelte bleek akelig diep. Dat was aan de ene kant goed, want van krokodillen hadden we zo geen last, maar gevaar om te vallen was er wel. Een voor een zijn we voorzichtig overgestoken en het ging prima totdat ik moest. Ik zou Sanne niet zijn als ik bij de laatste stap uitgleed en compleet in het water lag! De gids had ik nog vast, en de Deense Thorbjorn heeft me er uiteindelijk uitgetrokken. Van kruin tot teen was ik zeiknat, onder de stokjes, blaadjes en de modder en ik kon het niet laten even in de lach te schieten. Hedda vroeg of ik me had pijn gedaan. No, myself I don't give a shit but my camera is wet now..
Ik denk trouwens dat ik de olifanten afgeschrikt heb, ze waren weer overgestoken maar voor ons onbereikbaar geworden dat gedeelte van de rivier te bereiken. Jammer!
Terug in het hotel heb ik wel even gebaald. Mireille heeft veel verstand van camera's en waarschuwde me al dat het er niet zo goed uitzag. Er was een flinke pool water tussen de lenzen gekomen en het schermpje was flink beslagen. Eigenlijk hadden we hem een tijdje in een droge hete oven moeten leggen maar dit ging helaas niet. Toen ik na een welverdiende douche in slaap was gevallen was India zo lief hem mee te nemen en hem in de zon te leggen Met een pilsje erbij heeft hij hem voor me bewaakt.
Toen ik wakker werd was het grootste gedeelte van de camera weer droog, alleen zit er nu een vlekje opgedroogd vuil water op de lens. Hij maakt foto's maar de kwaliteit is helaas ietsje achteruit gegaan.
Na een duik in het water zaten we allemaal fris en fruiting aan het diner. (Behalve Caroline, zij was halverwege de dag ziek geworden en kon niets anders dan naar de wc rennen.) De avond was erg gezellig, USA voegde zich bij onze groep en we hebben gelachen, gekuit, foto's gekeken en een hoop onzin verteld. Mireille en ik gingen goed tegen elkaar op met het owarespel dat ik had meegenomen.
Maandag:
01.00 uur: Mireille en ik konden nog steeds niet slapen, uit meligheid hebben we in bed liggen dansen op de muziek van haar Ipod. Twee uur later moesten we opstaan want de bus naar Tamale vertrok om vier uur in de nacht. Lekere reistijden hebben ze hier! Ik liep als eerste de deur van onze hotelkamer uit en stond oog in oog met een antilope die voor mijn neus stond te eten. Het is prachtig te zien hoe dichtbij deze beesten komen in de nacht. Vanwege het regenseizoen hier waren het enkel antilopen. Mocht het droogte zijn geweest dan hadden we ook gezelshap gekregen van leeuwen en olifanten voor onze deur. Op weg naar de bus kregen we gezelschap van Bavianen. Tsja, bij hun handje pakken kun je deze wilde beesten niet he. Probeer ze dus niet teveel aandacht te geven en geniet van hun ' gezelschap'.
De bus heeft van 05.00 uur tot 10.00 uur gereden en echt comfortable is dat niet. Met hongerig buikje hebben we ontbeten bij het restaurantje Sparkles waar we onze trip begonnen waren. Hierna wilden we nog wat klooien in de stad voor onze wegen wen weer splitsten. Wat in het internetcafe vertoefd, geluncht, souvenirtjes gescoord, geld gepind en toen heb ik iedereen uitgezwaaid in hun taxi of tro tro.
Wat een heerlijk weekend was het, lang geleden dat ik zo genoten heb! Al zaten een paar dingen tegen, we hebben enorm in een deuk gelegen. ' Stick on the positives' werd het motto van het weekend.Mireille zie ik donderdag weer, wij reizen samen terug naar Accra. (Dat word opnieuw dansen in de bus.) De rest heb ik voor het laatst gezien, Noorwegen en India ga ik erg missen...
Liefs, Sanne.
