Halloo!

Gisteren ben ik een kijkje gaan nemen in het weeshuis en vandaag dan begonnen. Ik heb er zoveel indrukken van! Ik zal mijn best doen mijn gedachten wat op papier te zetten om jullie een beeld te geven van het leventje hier.

Het is een weeshuis in familiesfeer, aldus de eigenaar en papa Silas. Hij heeft samen met zijn vrouw 16 weeskinderen en 3 kinderen van henzelf. Het is niet groot, enkel hun eigen huisje waar z met passen en meten 19 kinderen hebben. De intentie en insteek naar de kinderen toe is goed. Zij hebben hun leven gewijd aan 16 weeskinderen die zonder hen geen toekomst hadden gehad. (Ik heb enkele verhalen gehoord en dossiers mogen inkijken over hoe de kinderen hun situatie was voor ze daar kwamen en daar wordt je echt niet vrolijk van.) Voordat de kids bij Silas in huis komen wordt de hele situatie gescreend door een sociale instantie. (Beetje hetzelfde als de procedures in Nederland dus.) Op dit moment zijn ze gestopt met het aannemen van nieuwe kinderen, omdat ze de beste zorg willen bieden en dit in het gedrang komt zodra het te grootschalig wordt. Het weeshuis is geopend in 2008 en deleeftijd van de kids ligt tussen de 2-16 jaar.

Er valt zoveel te verbeteren! Maar Silas is afhankelijk van vrijwilligers en de instantie waar hij bij aangeslten zit. Kleren van de kids worden bijvoorbeeld in kartonnen dozen bewaard. De vloer hangt nog net fladderig in elkaar, maar dweil je hem zakt het water zo de scheurtjes in. Het bankstel is meer als versleten, alle spullen voor de kinderen staat in dozen en rotzooi in Silas's slaapkamer opgestald, degelijk beddengoed ontbreekt, klamboes hebben ze niet, er zijn te weinig stoelen en bestek voor iedereen, etc. Silas heeft met het geld dat de vrijwilligers voor mij hebben meegebracht, computers en bedden gekocht voor de kinderen. Zo is hun slaapplek in orde en kunnen zij een betere scholing genieten, aldus de eigenaar. Gisteren was mijn indruk goed. Ik dacht nog: rottijden zeg voor een vrijwilliger. De kinderen staan om 05.30 uur op om allemaal op tijd gewassen en aangekleed te zijn voor school. Om 08.00 uur zijn ze dan de deur uit en om 15.00 uur keren zij weer thuis. In de tussentijd doe ik met Silas vrouw en een andere Ghanese werkster dan de afwas, wat poetswerk en al wat eten klaarzetten om voor de avond te koken. Verder is er niks te doen. Silas gaf aan dat vrijwilligers normaal om 16.00 uur naar huis gaan, maar ik zie het nut niet. Ik wil me met die kinderen bezig houden en van belang zijn voor ze.

Vanochtend was ik om 05.00 uur op, om 06.30 was ik daar. De afstand van mijn gastgezin is toch wat verder dan gedacht: 30 tot 40 minuten. Ik moet dus een taxi nemen en dat maakt het moeilijk de ochtend en de middag op en neer te hupsen.
Ik heb de kinderen hun haren gekamd vanochtend en mezelf voorgesteld. De kleinste van 2, Joshua zat al direct op mijn schoot en een opdondertje van 5 lag al met me in de clinch. Het risico van zo'n groot gezin is dat je als opvoeder niet veel in de gaten hebt van wat tussen dekinderen onderling gebeurde en toen ik meneertje zijn zusje hoorde kleineren sloeg de pedagogische Sanne toe. Hmm. De kinderen zijn twee bij twee op de brommer met Silas naar school gebracht want zijn auto had het begeven. Toen ik even alleen was dacht ik, wat kom ik nou doen. Kom ik twee weken kijken hoe dingen hier reilen en zeilen om het eens gezien te hebben, wil ik iets achter laten aan skills in de opvoeding, wil ik de kinderen entertainment bieden, wil ik zelf vooral veel rondkijken enhet luxe leventje thuis relativeren (Wat dat betreft gun ik elk verwend kind en volwassene een retoutje Ghana). 2 Weken zijn kort, echt iets bereiken doe ik op een jaar nog niet, en als ik dan weer wegga is het de vraag wat men ervan blijft onthouden. Ik wil inelk geval met de kinderen werken, daar ben ik voor gekomen, dus zal ik vanaf morgen uitslapen, en om 14 uur voordat ze uit school komen aanwezig zijn. Ik zie wel hoe het loopt. Verder is een ding duidelijk: Dit weeshuis heeft geld nodig. De eigenaar besteed het immers goed en heeft dit stinkend goedje helaas toch nodig om zijn kinderen een dakboven hun hoofd te blijven aanbieden.

Verder heb ik vandaag met Silas vrouw en hulp wat huishouden gedaan. Wat is Nederland luxe, en wat hebben vrouwen het hier zwaar. Er wordt veel gedaan, en tegeleijkertijd niets. De afwas heb ik gedaan in een tijltje met water, een ouwe vod en wat zeep. In een ander tijltje heb ik het schuim afgespoeld en in weer een ander tijltje alles te drogen gelegd. Daar zat ik dan, ' s ochtends vroeg om 07.00 uur in de stekende zon tussen het boxietzand. Een geit (die lopen overal op de weg in Tamale) maakte de ketel met aangebrand avondeten van gisteren leeg. Hij stond amper 3 meter van me vandaan. Wat kippen kwamen gedag zeggen en alsof ik nog niet wakker genoeg was stond links van me een haan voor wekker te spelen...
Hierna heb ik bloem op een groot zeil te drogen gelegd, wanneer dit droog is wordt het terug naar de markt gebracht om wat kleins bij te verdienen. Silas vrouw heeft geveegd, dit doen ze met een soort platte roe en dus al bukkende. De hele tijd staan vrouwen hier met diep gebogen rug richting de grond te werken. De kleinste kinderen hangen hierbij dan huilend aan hun been omdat ze wat moedermelk willen. Kindje op de heup dus, een borst eruit en kindje is stil, maar pauze wordt hiervoor zeer zeker niet gepakt.
Met een losse zwabber door het huis gegaan en de lattenbodem van elk kinderbed goed gelegd. Doordat de kinderen in hun slaap bewegen verschuiven deze latten contstant.

Dit was het. Dit is hun werk. Papierwerk ordenen, eens kijken of de auto nog apk gekeurd moet worden, muziekje op de achtergrond of het nieuws kijkenof naar kantoor voor 8 uur werken (denkwerk) wordt hier niet gedaan. Sprake van ff gauw in de wasmachine, bakkie koffie doen (want met senseo is dat zo klaar tegenwoordig), vaatwasser inruimen of de bedden opmaken is hier echt niet..

Groetjes, Sanne.