Hello Holland!

Ik heb vanaf afgelopen donderdag niets meer geschreven in mijn dagboek, uit positieve redden want het was veels te gezellig! Ik waarschuw jullie vast eventjes want dit gaat een erg lang verhaal worden:

Donderdag:

Hiep Hiep Hoera Hedda is jarig! Deze gezellige dame uit Noorwegen is 21 geworden vandaag en dat moest gevierd worden. Nadat ik Lara uit Duitsland had opgehaald en we onze tas bij mij thuis gepakt hadden (zij bleef bij mij logeren) zijn we naar de jungle bar gegaan in het hotel waar Hedda en Mireille (uit Finland) bleven slapen. De junglebar is een gezellige eetgelegenheid zeg, voor het eerst sinds week1 was een klein groepje uit de orientatieweek weer herenigd. Mireille had haar hoofd vol vlechtjes laten zetten op zijn Afrikaans, maar omdat het haar zo jeukte koos ze ervoor dat de 5 uur stil zitten voor niks was geweest en ze er maar weer uit te halen. Tijdens de pizza kregen we gezelischap van Abinav en een groepje Ghanese jongens. (In Afrika heb je altijd aanspraak.) Drankje, veeeel bijkletsen, pizza erbij en discussieren over de cultuurverschillen tussen de westerse landen en Afrika. Zo zag onze avond eruit. Om vijf minuten voor twaalf toen we eindelijk op de hotelkamer waren, hebben we gezongen en Hedda nog verrast met een cake.

Vrijdag:
Toen we om 06.00 uur opstonden hadden we nog geen idée hoe onze dag eruit kwam te zien. Hedda en Mireille waren intussen onze buskaartjes naar Mole gaan halen en Lara en ik hebben hun getroffen an het ontbijt in de junglebar. Goed stevig ontbijtje, samen met Abinav en een Tobias uit Duitsland. Omdat het zo goed klikte met AB (Abinav, hij is uit India) hadden we ook voor hem een buskaartjegekocht en werd uiteindelijk de groep naar Mole een groep van 6 man: AB met zijn harem: Hedda, Lara, Mireille en Caroline (Ook uit Duitsland) en ik. In de ochtend hebben we nog wat gekuit, even op internet gezeten, geluncht in Sparkles, een tas voor Mireille gekocht met flink wat afdingen, en om 13.00 uur waren we op het Metro Mass Station waar de bus ‘ rond' half twee zou vertrekken. Toen we aankamen waren er veel bussen te zien, maar geen van hen ging naar Mole. We troffen een moeder met haar dochter uit Australie die ook naar Mole zouden gaan. Van haar hoorden we dat de bus van gisteren pas om zeven uur in de avond vertrok. Zitten en wachten dus maar, echt op zijn Afrikaans in de volle zon, geen openbaar toilet of schaduw. Als een groepje woestijnratten zaten we daar, flink bruin of rood te worden en maar te snoepen van die lekkere waterijsjes die een meneer ons om het half uur probeerde te verpatsen. Het heeft een paar leuke foto's opgeleverd! Omdat het inmiddels vier uur in de middag was hebben we een poging gedaan een privetaxi te huren maar dit was ons net iets te duur. (Er is nog steeds een verschil tussen 150 euro of 2 euro voor een bus.) Van de ijsjes moest ik inmiddels ontzettend plassen en wat doe je als er geen openbaar toilet is, je wandelt tot aan een struikje! Tijdens een gesprekje met een Amerikaans koppel hoorde ik gejuig op de achtergrond, Hedda en Mireille deden een vreugdedansje want ze hadden de juiste bus gespot. Om zes uur in de avond zijn we met knorrige maag vertrokken richting Mole en uiteindelijk hebben we er zo'n 5 uur over gedaan. De rit zelf is a real bumpy ride! Ik zei nog tegen India: In Nederland hebben we in sportscholen zo'n band voor om je buik dat enorm trilt en bedoeld is om gewicht te verliezen. Dit is precies dezelfde behandeling alleen dan gratis!
Bij het parkmoesten de blanken even uitstappen om een entreeprijs te betalen en 5 minuten later, om elf uur in de avond konden we dan eindelijk een hotelkamer boeken. (We hadden op de gezelskamer gegokt maar deze reserveren ze niet vooraf.) Lara en Caroline vielen snel in slaap, Noorwegen, Holland, Finland en India hebben eerst nog een drankje gedaan.
(Omdat we met een groepje van 5 verschillende nationaliteiten waren, werd het standaard elkaar bij land te noemen in plaats van bij naam. Dit levert af en toe vrij grappige scenario's op..)

Zaterdag:
Na 5 uurtjes slaap wachtte er ontbijt op ons. Althans dat dachten we want onze wandelsafari zou die ochtend plaats vinden. Omdat ik me nog niet erg lekker voelde, men moeilijk deed om het geven van een ontbijt en we niet echt geweldig gerust hadden besloten we de wandelsafari even voorbij te laten schieten. We hadden immers nog een ochtend, later die dag zou er een jeepsafari plaats vinden en zo hadden we ten minste tijd te discussieren over een ontbijt. C'est Ca, een half uurtje later hadden we een lekkere omelet op ons bord! Tijdens het ontbijt hebben we genoten van het uitzicht dat Mole biedt: je kijkt uit over een gedeelte van het park,waar je in de verte atilopen ziet grazen. Wat gelachen en wat verteld en toen werd ons medegedeeld dat we een kamer moesten afstaan en we met zijn allen in een kamer moesten verblijven in verband met een reservering die net gedaan was. Om ons tegemoet te komen hebben India en ik voor een korting gezorgd en aangegeven dat de gastvriendelijkheid tot nog toe te wensen overliet.
Tot elf uur wat getut, en toen was het tijd voor een jeepsafari! We namen plaats op een zwarte jeep maar dit bleek niet de bedoeling. We hadden de zwarte uitgekozen zodat we op het dak konden zitten, maar men stond erop dat we in een kleinere zouden plaats nemen die geen zitvlak op het dak had. Waarom, vroeg ik. Nou jullie zijn de eerste die op jeepsafari gaan, zouden jullie de derde zijn en onze twee rode jeeps zijn al weg dan was deze geen probleem geweest. Hop, daar gingen India en ik weer in de clinch. Ik merk hier steeds meer dat ik getriggerd word mijn wafelje open te trekken. Tot nog toe heeft dat baat: Na een half uur was het ineens'OK' toch de zwarte jeep te nemen.
Ik had het gemist: met de haren los en een zonnebril op je neus op het dak van een jeep de wildernis intrekken. Een enorm vrij gevoel dat ik iedereen lief wens. Onze ranger was een fijn man, hij had erg veel kennis van het park. Via hem kwam ik te weten dat Mole National Park de grote van Nederland had, met een grote variateit aan dieren en planten. Hij heeft ons eerst hun dorpje aan de rand van het park laten zien waar dat warthogs (een soort zwijnen) en baboons (Bavianen) vredig met de rangers samen wonen. Deze rangers zijn echter de enige die veilig tussen deze dieren kunnen wonen. Maf om te zien, ik heb wat mooie foto's kunnen schieten. Verder in het park kwamen we sporen tegen van antilopenen nog geen seconde later rende er eenje voor onze neus voorbij. Ook hebben we bushboks gezien en nog een soort van deze vierpotige beesten. Veel insecten leren kennen tijdens het uitwijken voor bomen op het dak van de jeep en even heel kort hebben we een krokodil gespot, ooievaars gezien, vele soorten eenden en groene papageaaien met hun rode hoofd. Geen olifanten helaas, maar we hadden nog een dag!
Terug op het kamp hebben we een kijkje genomen in het museum dat vol lag met dierenhuiden. Een slang dat een krokodil had verorberd maar was doodgebeten door dezelfde krokodil. Een babyolifantje op sterk water doordat jagers de moederolifat hadden neergeschoten en ga zo maar eventjes door!
Hierna wilden we lunchen, maar dit bleek niet te gaan. Het duurde 2 uur voor men hier in de keuken eten klaar had en voor ons zou dat avondeten worden. Goed, dan een sprong in het zwembad, wat bijslapen en maar ietsje later aanschuiven voor een toch wel erg lekker verdiend etentje!
In de avond hebben we nog een poging gedaan gezellig te doen, maar 2 nachten overslaan gemengd met drukke dagen heeft toch van ons gewonnen.

Zondag:
Heel vroeg zaten we aan het ontbijt en hebben we energie getankt voor een twee uur durende wandeltocht in de wilde natuur. We hadden Jason en Will getroffen tijdens het wachten op de gids, twee heren uit the USA die ons vergezeld hebben tijdens de wandelsafari. Flesje water en je fototoestel, een lange broek en veel muggenspul is een vereiste voor deze trip. Tijdens het lopen heb ik verschillende rode mieren in mijn broek gehad die het nodig vonden even van me te proeven. Jason en ik waren aan het kletsen toen ik ineens op mijn rug getikt werd door de gids: We stonden pal voor een groep antilopen. Wow! Een complete groep was het, geheel met mannetje en jonge antilopen erbij. Prachtige foto's zijn het geworden! Toen we verder liepen genoot ik van de geur om me heen. Wanneer je je ogen dichtdoet hoor je enkel natuur en om je heen groeien overal verse kruiden. (Mint, kamille, etc.)
We hebben wat sporen gezien van een olifant maar deze bleek in de vroege ochtend al gepasseerd te zijn. Terug naar het kamp hebben we een klim gemaakt dat voor prachtige foto's van het uitzicht heeft gezorgd. Terug op het kamp, hoorden we dat er even verderop olifanten waren. Met wat geluk hebben we een uurtje extra tijd geboekt en zijn we weer op onze favoriete jeep geklommen. Halverwege stapten we uit en zijn we wandelend verder gegaan. Ja, daar! Verse olifantensporen met nog warme keutels ernaast. De olifanten waren echter een ‘ crocodilepond' overgestoken. In het midden lag en een dikke boomstam en dit gedeelte bleek akelig diep. Dat was aan de ene kant goed, want van krokodillen hadden we zo geen last, maar gevaar om te vallen was er wel. Een voor een zijn we voorzichtig overgestoken en het ging prima totdat ik moest. Ik zou Sanne niet zijn als ik bij de laatste stap uitgleed en compleet in het water lag! De gids had ik nog vast, en de Deense Thorbjorn heeft me er uiteindelijk uitgetrokken. Van kruin tot teen was ik zeiknat, onder de stokjes, blaadjes en de modder en ik kon het niet laten even in de lach te schieten. Hedda vroeg of ik me had pijn gedaan. No, myself I don't give a shit but my camera is wet now..
Ik denk trouwens dat ik de olifanten afgeschrikt heb, ze waren weer overgestoken maar voor ons onbereikbaar geworden dat gedeelte van de rivier te bereiken. Jammer!

Terug in het hotel heb ik wel even gebaald. Mireille heeft veel verstand van camera's en waarschuwde me al dat het er niet zo goed uitzag. Er was een flinke pool water tussen de lenzen gekomen en het schermpje was flink beslagen. Eigenlijk hadden we hem een tijdje in een droge hete oven moeten leggen maar dit ging helaas niet. Toen ik na een welverdiende douche in slaap was gevallen was India zo lief hem mee te nemen en hem in de zon te leggen Met een pilsje erbij heeft hij hem voor me bewaakt.
Toen ik wakker werd was het grootste gedeelte van de camera weer droog, alleen zit er nu een vlekje opgedroogd vuil water op de lens. Hij maakt foto's maar de kwaliteit is helaas ietsje achteruit gegaan.
Na een duik in het water zaten we allemaal fris en fruiting aan het diner. (Behalve Caroline, zij was halverwege de dag ziek geworden en kon niets anders dan naar de wc rennen.) De avond was erg gezellig, USA voegde zich bij onze groep en we hebben gelachen, gekuit, foto's gekeken en een hoop onzin verteld. Mireille en ik gingen goed tegen elkaar op met het owarespel dat ik had meegenomen.

Maandag:
01.00 uur: Mireille en ik konden nog steeds niet slapen, uit meligheid hebben we in bed liggen dansen op de muziek van haar Ipod. Twee uur later moesten we opstaan want de bus naar Tamale vertrok om vier uur in de nacht. Lekere reistijden hebben ze hier! Ik liep als eerste de deur van onze hotelkamer uit en stond oog in oog met een antilope die voor mijn neus stond te eten. Het is prachtig te zien hoe dichtbij deze beesten komen in de nacht. Vanwege het regenseizoen hier waren het enkel antilopen. Mocht het droogte zijn geweest dan hadden we ook gezelshap gekregen van leeuwen en olifanten voor onze deur. Op weg naar de bus kregen we gezelschap van Bavianen. Tsja, bij hun handje pakken kun je deze wilde beesten niet he. Probeer ze dus niet teveel aandacht te geven en geniet van hun ' gezelschap'.
De bus heeft van 05.00 uur tot 10.00 uur gereden en echt comfortable is dat niet. Met hongerig buikje hebben we ontbeten bij het restaurantje Sparkles waar we onze trip begonnen waren. Hierna wilden we nog wat klooien in de stad voor onze wegen wen weer splitsten. Wat in het internetcafe vertoefd, geluncht, souvenirtjes gescoord, geld gepind en toen heb ik iedereen uitgezwaaid in hun taxi of tro tro.


Wat een heerlijk weekend was het, lang geleden dat ik zo genoten heb! Al zaten een paar dingen tegen, we hebben enorm in een deuk gelegen. ' Stick on the positives' werd het motto van het weekend.Mireille zie ik donderdag weer, wij reizen samen terug naar Accra. (Dat word opnieuw dansen in de bus.) De rest heb ik voor het laatst gezien, Noorwegen en India ga ik erg missen...

Liefs, Sanne.