Welcome to India!

Na een week in India word het tijd dat ik jullie op de hoogte stel van mijn leventje hier.
Het was een bewogen week met echte 'ups' en 'downs'.

De vluchten en het reizen is allemaal prima gegaan. Ik ben veilig aangekomen in het huis van The Green Lion organisatie. Dit huisje wordt bewoond door een groep vrijwilligers van verschillende leeftijden en nationaliteiten, en 2 projectmanagers: Chand (Lady of the house) en Shivram (Medewerker en nog in opleiding tot gids).

India is zo anders dan Afrika, en toch zijn er ook gelijkenissen. De eerste twee dagen had ik het flink moeilijk met deze overgang, maar door aan de activiteiten deel te nemen wen je weer vanzelf. Nu, een week later blijf ik de verschillen en overeenkomsten zien, maar lukt het me nog niet er een gepaste conclusie voor mezelf uit te trekken. For instanse: Ghana is ontzettend primitief, maar juist dat schept een band en iedereen is hartelijk en vriendelijk. India is een klein stukje luxer, maar luxe maakt men verwend en er heerst totaal geen groepsgevoel. Het gaat moeilijk voor me worden terug te keren naar het nog luxere en nog verwaandere Nederland.
In Ghana maakt het niet uit hoe hun spullen eruit zien of dat ze nieuw, high-tech of juist oud zijn, als het maar werkt. (De wc doorspoelen kan gemakkelijk met een emmer, werkt prima.) In India hebben ze meer oog voor de duurdere westerse spullen, maar het werkt niet naar behoren. (Het toilet hier spoelt niet door.) Ook hebben beide landen andere kaas gegeten van hoe men organiseert. (De een Franse en de ander Hollandse.)

Al met al ben ik vanaf dag 3 gaan genieten van de mogelijkheden die het land India je biedt. Ik heb verschillende stadjes bezocht, in overvol gepropte bussen gestaan, over typische marktjes gelopen en verschillende malen het strand bezocht. Oud Goa heeft mooie kerken die de moeite waard zijn te bezoeken en Anjuna strand is de mooiste die ik ooit heb gezien. Het plaatje klopt gewoon: het water is exact de juiste temperatuur, wanneer je over het strand kijkt zie je een tropisch paradijs waar je lekker kan eten en even verderop het water als een panorama tegen de rotsen ziet klotsen.
Wat me sowieso opvalt is dat India ontzettend groen is. Het ziet eruit als een paradijs en ruikt als een verse groententuin. Tijdens een bezoek aan een echte kruidentuin heb ik van elke plant of boom wat geproefd. Kaneel, vanille, koffiebonen, mintblaadjes, noem maar op! Na deze rondleiding, hebben we een lekkere lunch gehad en wat uitleg gekregen over de helende krachten van de gemaakte kruidenolies daar. Hierna stond ik voor de vraag: wil je een olifantendouche, een olifantenrit of geen van beide? A la Sanne heb ik samen met Maya de olifant gedousht! Een keer sproeien met de slurf en je bent zeiknat. Het waren leuke dagen. Drukke dagen dat wel, en je krijgt weinig tijd om bij te rusten. Dit niet omdat het programma zo vol staat, maar omdat de bus nemen of ' even' iets doen hier niet bestaat. Ons dorpje Assonora ligt op zo'n 40 minuten van de stadjes die wij nodig hebben voor vrijwilligersprojecten of andere bezoeken.

Afgelopen zaterdag moest ik wederom ondervinden dat ik 'bad luck' aantrek. We zijn met een groepje gaan stappen, op een meisje na die ziekjes was. Terwijl zij in een van de slaapkamers op bed zat hoorde ze iemand de andere slaapkamer waar ik normaal gesproken slaap binnenlopen. Haar deur werd dicht gedaan, ze hoorde wat gerommel en toen ze ging kijken zag e
ze een brutale Indische man door mijn spullen rommelen. Toen hij haar zag is ie weggerend. Eenmaal thuis werd ik door de co-ordinator ingelicht over dit incident en bleek dat ik de 300 euro (verdeeld op verschillende plekken tussen mijn spullen) geheel kwijt was. Enkel briefgeld, daar was the fucking bastard op uit. Een nachtje vervelend en het is even zuur, gedoe met de Indische politie en rompslomp. Ik leer echter steeds meer me op het positieve te focussen en doe negatieve tsja, let it be... Gebeurd is het toch right?
Vanochtend zijn we naar mijn vrijwilligersproject geweest! (Ik heb mijn programma wat aan moeten passen.) De komende twee weekjes ga ik in het Mother Theresa's House werken. Deze instelling bestaat uit 3 vleugels: achtergelaten kinderen (deze komen in aanmerking voor adoptie), ongewenst zwangere vrouwen (Om verschillende reden, zij laten hun kindje daar achter) en dementerende ouderen. De eerste en de laatste zijn mogelijk om vrijwilligerswerk te doen. Ik krijg hierbij gezelschap van een duits meisje. Met haar reis ik om 7.40 uur te bus richting Panjim. In de ochtend hebben we het werk met de kinderen. In de middag hebben we 3 uur vrij om de stad en de mogelijkheden van Panjim te verkennen en in de middag werken we met de ouderen. Waarom meld ik dit? De rit naar Panjim duurt een dik uur, en een bus nemen is een heel ander begrip voor India dan voor Nederland. In een krakkige bus heb je 25 zitplaatsen. Voor de rest wordt de bus volgepropt tot er zo'n 70 man instaan en het deurtje niet meer dicht kan!

Ik hoop jullie een beetje geupdate te hebben. Geduld, er bevind zich maar een computer in dit huis en die is altijd druk bezet! Op mijn telefoon heb ik inmiddels internet maar het posten van een verhaal zal ik toch op de huis-pc moeten doen..

Hoe gaat het in ons koude kikkerlandje?

Liefs, Sanne.