Hallo!

Bedankt voor de reacties, sommigen waren verrassend leuk. Het is rustig hier, de helft van het huis is weg en ik heb een luie zaterdag ingepland na een drukke week. Dat betekent dat ik de mogelijkheid krijg even wat te posten:

Afgelopen week was hectisch, vermoeiend en soms indrukwekkend. Het bezoek aan het politiebureau was een ervaring op zich. Laten we het erop houden dat ik er zeker van ben dat India het mest corrupte land is van de wereld. Ik heb gelukkig wel een verklaring voor mijn verzekering. Volgende week als zij bellen moet ik echter nog eens langs en mijn verklaring opnieuw doen, in het kader van geloofwaardigheid. Wanneer ik gewenst ben zegt men niet, het is veels te leuk dat zij dat beslissen en als ik niet meewerk ze me kunnen verbieden het land te verlaten.

In de ochtend zijn Anna (Duits meisje met wie ik het project samen doe) en ik naar de hoofdstad Panjim gereisd waar het Mother Theresa huis zich bevind.Met 2 keer overstappen reizen wij 2 uur naar de hoofdstad, staand in een overvolle bus. Als een rietje in een doosje verpakt. Heen en in de avond terug ook zo'n 2 uurtjes. Na een weekje heb je het wel gehad. Wat het er niet makkelijker op maakt is de onvriendelijkheid van sommig volk hier: men begint zonder pardon foto's van je te maken, kijkt je aan als een aapje in de dierentuin of reageert erg nors. De hoofdreden hiervoor: money minded. Vraag me niet hoe, maar ik heb het op de een of andere manier in me een over-vriendelijke reactie terug te geven en daarmee de helft van de bus aan het lachen te maken.

De kindjes van ons project zijn blij ons te hebben. Er zitten 3 gehandicapte kindjes. Pitta die verstandelijk beperkt is, Pinkie die zwaar lichamelijk en geestelijk beperkt is en Sugar die een waterhoofd heeft en daarmee ook beperkt. De rest van de kleintje zijn normaal ontwikkeld. Anna en ik spelen met ze en ondersteunen de werksters (Jonge onopgeleide vrouwen.) van de zusters in het verzorgen van de kinderen. Ik heb menig klein duiveltje in bad gedaan, hun billetjes gepoederd eten gegeven en ben vaker als eens onder geplast aangezien ze hier katoenen stoffen luiers hebben! Hoewel we niet veel kunnen doen, hebben Anna en ik allebei genoten van de kinderen.

Dat deze opvang bestaat is erg goed, maar er zijn een aantal dingen die me wel aan het denken hebben gezet. Een daarvan is de benadering naar de kinderen toe. De werkers die in contact staan met de kids, zien hen eerder als kleine machines dan als levende wezens. Slapen, eten en wassen. Er wordt door hun totaal niet met hen gespeeld of andere aandacht geschonken. Tijdens het eten worden de kinderen gevoerd. Bij kinderen die het wat met tegenzin doen wordt hun mond volgepropt en vervolgens worden ze geslagen met een stok zodat ze hun mond leeg slikken. (Desnoods op de grond liggend en het hoofd tussen de knieen geklemd.) Van deze macht genieten duidelijk een paar werksters. Het gebruik van een stok om de kinderen bang te maken en dus te laten luisteren is hier helaas normaal. Ook al is het meerdere malen aangekaart door The Green Lion en de zusters ter plekke die deze 'kinderen van god' nooit zelf een vinger kwaad zullen doen. Gisteren was het me even genoeg. 'Zal ik Pitta eten geven?' vroeg ik. 'Prima, hier is de stok, en oh ja de pap..' 'Die stok zal ik niet nodig hebben, dankjewel.' Ieens veranderde ik weer in een aapje uit de dierentuin, zo werd ik althans aangekeken. Met Pitta heb ik 2 minuutjes gepraat en vervolgens at ze zonder moeite haar kom pap leeg. Hoewel ik weet dat de beperkte kinderen afgeschreven zijn voor het krijgen van een opvang samen met HIV-kideren (dit is erg taboe), k hoop echt dat de meeste kinderen, hoop ik echt dat de meesten van hen snel een lieve familie krijgt. Tpen ik met een meisje van 3 dagen oud op bed zat kwam een zuster naar me toe. ' Mag ik haar zelf niet meenemen?' vroeg ik al lachende. 'Je bent niet getrouwd he, nee sorry.'

Een anders iets is dat ik menig jong Indisch stel heb zien binnen lopen om hun nieuwe zoontje of dochtertje 'uit te zoeken' . We hebben van alles, van 3 dagen tot 6 jaar. Jongen meisje, gezond, ziek. De zusters leiden de stellen rond en geven de nodige informatie van de kinderen, prima. Ook begrijp ik dat wanneer men adopteert, er nogal wat papierwerk bij komt kijken en het bezoeken en meenemen (uitzoeken) van een kindje uit dit huis niet te voorkomen is. Maar kieskeurigheid komt in verschillende maten. Een kindje krijg je, die neem je niet en zoek je al helemaal niet uit. Da's mijn leer van afgelopen week.

In deze opvang is het leuk om te zien dat de zusters voor entertainment zorgen. De ouderen bijvoorbeeld hadden gisteren een zanggroepje daar en dansten vrolijk het dansje mee dat een man voordeed, begeleid door iemand anders op gitaar. De kinderen worden regelmatig bezocht door groepen schoolkinderen. Een goede manier van sociaal openlijke zorg.

Naast het project hebben we in de middag wat vrij gehad. Deze tijd hebben we gebruikt de hoofdstad wat te verkennen. Ik heb de kerk gezien, een groot wit gebouw op een heuvel die over de stad uitkijkt. Daarnaast stond een krot van een flatgebouw. (Rijk en armoede is hier erg duidelijk te zien.) We hebben door de stad en aan de waterkant gelopen en zijn wat souvenirs winkeltjes ingelopen, hebben wat boekenwinkels gezien en zijn in de shoppingmall geweest. Ook heb ik wat standbeelden vastgelegd op de gevoelige plaat. Mijn keuze het toeristenkantoor binnen te lopen was een goede:

Anne en ik hebben besloten volgende week vrij te nemen. Dit weekend gaan we zondag op dagtrip naar de Dudhsagar waterfalls, gecombineerd met een bezoek aan een tempel. Volgende week willen we proberen een krokodillentrip te doen, naar Anjunastrand te gaan (In dit paradijs zijn we al verschillende keren geweest maar hier in de buurt heb je grote rotsen in de figuur van bekende hoofden. Dat we dan toch aan zee zijn, lekker kunnen eten en de marktjes af kunnen lopen is mooi meegenomen hihi.) en als klap op de vuurpijl doe eens gek: Mumbai. Mumbai is zo'n 12 uur reizen met de bus maar de eerste echte grote Indische stad. Anna en ik willen de ECHTE cultuur proeven (Goa is erg toeristisch) en zijn bereid onze kijk op de wereld te veranderen door een bezoek te brengen aan de krottenwijken van Mumbai. Daarnaast willen we een dagje een sightseeing tour doen in de stad Mumbai. De bedoeling is dat we donderdag een nachtbus nemen en op vrijdagochten aankomen. Een nachtje blijven we dan slapen en de avond erop komen we per bus terug. Samen, dat is fijn want hoewel we er beiden open voor staan hebben we al menig keer van voorgaande vrijwilligers gehoord dat het erg indrukwekkend zal zijn.

Dat was het even voor deze week!

Dus Nederland heeft nog steeds geen herfstweer? Geniet er nog maar van dan! Verder geen nieuws dus, saai zeg.. :P

Liefs, Sanne.