Hallo daar,

Met een grieperig buikje even een laatste bericht voor ik 12 uur naar Tamale zal reizen, hoe mijn internetopties daar zijn moet ik dan weer uitvissen. Vandaag voel ik me beroerd, Diarree, slap, hoofdpijn en maagpijn.Maar we bekijken het van de positieve kant he: Zolang ikgeen koorst heb of moet overgeven kan het geen malaria zijn!

De afgelopen dagen hebben we rustig aan gedaan. Tro Tro (openbaar vervoer) naar Syto, lesjes gehad, naar het strand geweest, kleren gewassen etc. Om eerlijk te zijn kan ik niet echt zeggen dat de drum of danslessen veel toegevoegde waarde hebben, maar leuk is het wel. Mijn arme vingertjes beginnen zelfs al eelt te vormen hihi.. Ook ben ik verschillende keren in de telefoonzaa geweest van Ghana. Ik had van Syto een telefoonkaart gekregen. Hij werkt prima: Ik kan bellen, gebeld worden, smsjes ontvangen.. Maar ik zou Sanne niet zijn als er toch weer wat mis gaat: Ik kan wel smsjes ontvangen, maar wanneer ik ze verstuur komen ze niet aan. Da's een beetje rot en natuurlijk kan men dat in Ghana niet oplossen. (Verwacht er ook maar niks van..) Voor degene die het toch fijn vinden me eens wat te sturen of mijn nummer te hebben is dat: 0540766862..

Voor de rest kan ik aangeven dat ik de ' cultuurschok' wel gehad heb, maar in een andere fase zit. Namelijk: compassie. Lang niet met iedereen hoor, zoals ik al aangaf wet men hier heel goed wanneer jij als buitenlander ' afhankelijk' van hen bent en durven ze dan makkelijk het dubbele te vragen voor wat het eigenlijk hoort te kosten. Ook met opdringerige mensen die alles aanbieden en met je meelopen op straat voel ik geen compassie. Het gebeurde vandaag toen we voor Kristel 2 paar van haar slippers moesten laten maken. Dit gebeurt op straat onder de eerste de beste boom. Onze beste man had een oud vervallen kistje waar net genoeg lijm, schoenwix en gereedschap inzat. Voor een sullige 50 eurocent heb je splinternieuwe schoenen. Hij was al een jaartje ouder en ontzettend vriendelijk, vroeg nergens om en deed gewoon ' zijn werkje' . Ik dacht toen: in Nederland wordt zoveel spul weggegooid dat de mensen hier voor splinternieuw aanzien. Oud gereedschap, plastic zakken, koffers, een versleten paraplu, oude dekens of stoffen etc. Wat ik in Suriname achter heb gelaten is allemaal goed gesteed, maar men hier zou er nog 10 keer blijer mee zijn.
Toen we weggingen heb ik hem mijn pakje koekjes gegeven dat ik niet meer opkreeg. (Ik had het vanochtend gekocht in een lekkere bui.) Hij was dolgelukkig. Die vriendelijke Obruni's.. (Blanken..)

Ook kan ik jullie nog even vertellen over het welkomstritueel bij Mama Mina. Omdat onze eersteavond verstoord werd door een rabieskatje heben we het de tweede avond gehouden. Om bij de grote afrikaanse familie bij mama mina te horen waren 3 dingen vereist:

1: Al het overgebleven eten moest worden opgegeten door ons ' nieuwelingen' . Aangezien vrijwilligers de eerste periode standaard wat last hebben van hun eerste maaltijden afrikaans eten vond ik de regel een beetje vreemd. Maar ja hoor: het is me gelukt samen met Kristel en Caroline.
2: Zing en doe daarbij een dansje in je eigen taal.
3: Ontvang de welkomstduimen van de familie. Dit gebeurde in een soort yel: Yo Yo Yo!

De komende dagen hebben we nog feest! Morgen wil de familie namelijk dat wij onze geleerde dans en drumcapaciteiten tonen.. Een heus optreden dus! Verder is morgen een van de dochters van mama Mina jarig, we bakken een taartje, en hebben een klein cadeautje gekocht. Dat verdient ze echt, zij is degene die het hardste werkt bij mama Mina. Verzorgt het ontbijt, avondeten etc. In ruil daarvoor betaalt Mama Mina haar school. Ze is geen biologische dochter dus..

Dat was het wel even voor nu denk ik zo.. Tot gauw and I'll be happy to receive something from you..

Sanne.

P.S. Onze badkamer zit trouwens vol et kleine kakkerlakjes zijn we achter gekomen.