Hallo daar,

Wat een weekend!

Donderdag: Stond in het teken van Stacey, de aangenomen dochter van Mama Mina. Zij doet het hele huishouden van Mama Mina en in ruil daarvoor betaalt Mina haar school. We hadden cake geregeld en cadeatjes. In de avond hebben we met de hele familie een groots diner gehad. Ze had de dag van haar leven, zo blij was ze. Duizend knuffels en dankjewels. Ik kon het niet laten een beetje emotioneel ervan te worden, deze mensen hebben zo weinig. Het maakt me er even van bewust dat onze maatschappij veel ' for granted' neemt. Zonde..

Vrijdag: om 6.00 uur alweer 3 keer naar de wc gerend. Mijn lijf doet het niet goed. Onze bus naar Tamale vertrok om 07.00 uur. De bussen zijn luxe. Ik heb grotendeels geslapen en praktisch niks gegeten/gedronken. Er is om de 3 uur een tussenstop om te plassen op de meest gore plekken die ik tot nog toe heb gezien. (En in Suriname heb ik al redelijk wat gezien. ) Voor de rest draaien er Ghanese films in de bus.. Ach, je moet wat met je tijd he..
Uiteindelijk hebben we 15 uur gereden, toen vond ik het ook echt wel genoeg. Onderweg heb ik af en toe eens naar buiten gekeken en me gerealiseerd dat we steeds meer van het bewoonde ' luxe' Accra wegreden, geen idee dus waar ik terecht zou komen! Eenmaal aangekomen in het hotel overviel het me: Griep. Naast diarree heb ik een nacht overgegeven en me flink beroerd gevoeld. Ondanks dat ik al zo weinig ophad. Bah, dan voel je je alleen..

Zaterdag: Toen ik wakker werd voelde ik me wat beter. Tijdens het ontbijt heb ik wat gegeten en zijn we opgehaald door een medewerker van Syto in Tamale. We hebbn het kantoor gezien en wat algemene info gekregen. Hier kreeg ik ook te horen dat ze me bij een ander gastgezin hadden geplaatst. (Syto klooit echt wat aan.) In de tussentijd dat onze gastouders naar Syo kwamen, hebben wij met de chauffeur van Syto wat inkopen gedaan. Toiletpapier (zeer belangrijk), wat schrijfgerei, flessen water, naar de bank etc. Toen we terug kwamen bij Syto zat mijn moeder me al op te wachten.
Ik ben erg goed terecht gekomen. Wanneer ik het jullie omschrijf zullen jullie vast denken: wat primitief. Geloof me, vergelijk ik het met andere vrijwilligers dan mag ik in mijn handjes klappen met mijn lieve familie hier. Mijn gastfamilie bestaat uit een echte dikke Afrikaanse Mamma, een broertje van 16 en een zusje van 8 jaar. Ze hebben ook twee waakhonden die steeds even wat aaitjes komen halen bij me, erg lief. Mijn kamer kan ik zelf op slot doen, heeft een tweepersoonsbed, een ventilator, een ijskast, een bankje en een bureau met stoel. Ook kan ik er mijn kleren ophangen. Alles is buiten op het binnenplaatsje, de keuken, toilet, wasgelegenheid en douche. Het toilet is een betonnen gat dat een directe verbinding heeft naar een kuil in de grond. Ik vermoed dat deze kuil veel kakkerlakken bevat aangezien ik er gisteravond eentje tegenkwam op het toilet, brrrr! Je spoelt alles door door wat water in het gat na te gooien. De douchestraal is fijn, nog sterker dan in menig verblijf in Accra. Ik heb direct even mijn kleren gewassen. (Dit doe je door twee emmers met water te vullen, eentje met zeep en eentje zonder om het na te spoelen.)
Ik word goed verzorgd, de kinderen vinden me leuk en gisterenavond hebben we met de familie de fim fantastic four gezien... Huiselijk en knus is het dus zeker..

Zondag: Ik heb contact gehad met Lara en Max van de orientatieweek en afgesproken met hen te lunchen in Tamale. Zij zijn het weekend hier gebleven omdat hun gastgezin en werkplek erg afgelegen en primitief is. In het weekend moeten ze eventjes ertussenuit. Met hen zit ik nu in het internetcafe. Het was fijn ze weer te zien en te spreken. Lara en ik hebben beide nog steeds last van onze buik, de diarree houd maar niet op. Als ik mijn situatie met de hunne vergelijk heb ik het goed. Max zit in een dorpje waar ze geen electriciteit hebben (behalve een generator waar je voor betaalt), geen water (behalve een put waar je voor betaalt), Hij krijgt elke dag hetzelfde te eten (ontbijt is een boterham met homing, lunch is een rijstprutje en avondeten is yam met geplette vis, inclusief graadjes en kop), ook is hij afhankelijk van het drinkwater dat de familie voor hem koopt. Veeel armoede heeft hij gezien in het weeshuis, bovendien komt veel liefdadigheid niet bij de kinderen terecht maar blijft steken bij ' leiding' . De kinderen mogen blij met hem zijn, Max is een lieve jongen die zich tot noh toe heel sterk houd in zijn omstandigheid. In zijn omgevingis zijn gastvader de enige die engels spreekt. Primitief dus, erg primitief. Lara haar situatie is vergelijkbaar, maar iets beter..
Volgend weekend hoop ik hun te mogen verwelkomen in mijn gastgezin, zodat ze een goed verblijf hebben voor hun volgende tripje naar Tamale. Mijn gastmoeder heeft het gisteren namelijk al aangeboden. ' Als je vrienden wil laten verblijven mag je dat altijd overleggen, je bent vanaf nu familie en jouw vrienden zijn mijn vrienden..'


Vanwege het geringe internet hier heb ik jullie toch geprobeerd even vlug te updaten! Hopenlijk deze week meer! Ik ben zeer benieuwd naar mijn vrijwilligersproject in het weeshuis, morgen ga ik een kijkje nemen!

Liefs, Sanne.