Op naar Mole!

Hi there!

Ik schrijf even snel een update voor we de bus hebben richting Mole. Ik zal lekker slapen in de bus, dat weet ik wel zeker!
De afgelopen dagen heb ik wat rondgeneuzeld in Tamale en omstreken. Afgelopen woensdag na het ziekenhuis heb ik geluncht met Cary. In de middag heeft ze me meegenomen naar een inheems dorpje. Toen zij hier in 2006 voor het eerst was is ze begonnen met een project dat inmiddels een beetje uit de hand is gelopen. Momenteel voorziet ze 84 kinderen uit dorpjes van educatie hier in Afrika. Haar partner in dit project heeft haar een beetje laten zitten dus momenteel is ze hier om wat dingetjes te regelen. Het dorpje was echt Afrika, op en top. Leuk en indrukwekkend om te zien. Men is hier zo gastvrij. Ook heb ik een van de schooltjes gezien.

Gisteren heb ik twee andere inheemse dorpjes bezocht.De ene was bekend vanwege haar pottenbakkerij, en de andere vanwege haar skinbutter. Een soort bodylotion dus. In de avond heb ik Lara opgehaald en zijn we gaan uit eten met Hedda en Mirreile. Een klein groepje van 4 die elkaar vanaf de eerste week kennen. Het was heerlijk, zowel het eten alshet gezelschap. Er wordt veel afgelachen doordat we onze ervaringen delen en het weekend beloofd veel leuks. Omdat Hedda gisteren verjaard is had ik een cake geregeld en hebben we in de late avond nog gezongen.
Nu, gaan we snel lunchen en onze bus halen, want dit weekend staat vrij voor Mole!

Liefs, Sanne.

PS, De antibioticakuur lijkt tot dusver aan te slaan dus dank jullie wel voor alle kaarsjes!

Nieuwe plannen..

Hoi!

Dankjewel voor de berichtjes!
Afgelopen maandagavond werd nog erg gezellig. Mijn bananen waren op, dus mama Nafisha nam me mee op pad voor nieuwe. Deze zijn gescoord, samen met een kokosnoot en voordat we terug naar huis keerde besloot ze wat spontaans te doen. Ze bracht me naar een Ghanees cafeetje en op het terras hebben we wat gedronken. Ze heeft me haar levensverhaal verteld samen met wat verhalen over haar vorige vrijwilligers. Spontaan en leuk dus.

Wilma heeft hier beneden gelijk, eigenwijze Sanne laat haar tijd niet geheel ver'zieken' . Ik probeer het echter wel op een wat verstandige manier te doen. Maandag was ik nog steeds aan de dunne, ik heb maar eens wat immodium genomen en dat hielp. (Maar niet voor lang.) Naar het weeshuis ben ik nog niet terug geweest, aangezien ik nog maar een weekje heb en de helft daarvan in het dierenpark zit, ga ik dit vanaf nu ook als ' verloren' beschouwen.Ik besteed de rest van mijn tijd liever nog wat van de omgeving te zien.

Gisteren heb ik lekker gelunchd in het cultuur centre, dit is een soort binnenplaats waar alle souvenirwinkeltjes zitten en de vrijwilligers te vinden zijn. Na mijn lunch heb ik wat rondgestruind. Ik heb onder andereeen armbandje voor Anke gescoord, maar vind hem zelf te leuk dus houd hem stiekem zelf. (Sorry Anke, hihi.. Voor jou vind ik nog wel wat.) Hierna ben ik wat supermarktjes ingedoken op zoek naar een cake. Morgenavnd komen de andere vrijwilligers hier in de stad slapen omdat we vrijdagochtend vroeg naar Mole gaan. Morgen is Hedda uit Noorwegenjarig, en tijdens een etentje willen we haar verrassen. De rest van de dag heb ikmerustig gehouden en wat gespeeld met mijn zusje uit het gastgezin. (Ook een goed doel toch?)

Vanochtend heeft Syto me meegenomen naar het ziekenhuis voor een check up. Ik hoop echt dat dit het laatste bezoek is geweest, je bent de helft van de dag kwijt aan wachten. Een andere arst dit keer, die nogal verbaasd was dat ik niet opgenomen was vrijdag. Hij heeft opnieuw bloed laten prikken en kwam met een andere uitslag: De bloedwaarden voor Salmonella waren hetzelfde, de antibiotica heeft dus niks gedaan. Er was verder geen infectie te vinden in mijn bloedwaarden. Zelf dacht hij niet aan Salmonella maar een andere bacterie die mijn darmen als speeltuin zien. Naast mijn huidige antibiotica heb ik er een nieuwe bijgekregen. Ik mag niks meer nemen van immodium of ors. Als mijn diarree in 3 dagen verdwijnt dan slaat deze medicatie aan. Ik mag van hem dit weekend naar Mole! Echter alleen omdat ie me zijn persoonlijke nummer heeft gegeven zodat ik hem kan bellen als er iets is, hihi. Verbetert het niet wil ie me maandagochtend opnieuw zien en moet ik weer starten met de ors.. De immodium mag ik dit weekend alleen innemen als blijkt dat de antibiotica niet werkt, om te voorkomen dat ik tjdens het poepen ineen struikje door een olifant verpletterd word..

Verder is het misschien leuk te melden dat mijn collectie telefoonnummers steeds uitgebreider wordt: Mannen die je hier aanspreken gaan telkens hetzelfde vriendelijke gesprekje aan. Hoe heet je, waar kom je vandaan, ben je getrouwd, waar woon je hier in Tamale want ik wil je bezoeken en wat is je nummer. Op de laatste vraag antwoord ik meestal: Ik heb liever dat jij me jouw nummer geeft, dan bel ik jou wel. Vanochtend werd ik terug binnengeroepen in het laboratorium waar ze mijn bloed hadden afgenomen. Ik dacht nog, is er iets mis ofzo? Nee, de arts van het lab vroeg me uit..
Met de lunch heb ik Cary weer opgezocht, het klikt goed met deze Engelse. We zitten nu even naast elkaar wat te typen en ze neemt me zo mee naar een inheems dorpje dat ze kent. Hierna neem ik haar mee naar mijn huis en gaan mijn broertje, zusje en wij twee naar het voetbalstadion hier in de buurt kijken.

Toch leuke plannen dus, en de buikgriep neem ik daarbij voor lief.
Later een andere update!

Liefs, Sanne.




Ik ben net terug van een tweede ziekenhuis bezoek

Ziek zijn in de tropen..

Hallo daar!

Ik heb een tijdje niks kunnen laten weten. Bij deze wil ik even proberen wat in te halen want ik heb best wel wat te vertellen!

Afgelopen donderdag heb ik Cary leren kennen in het weeshuis. Zij heeft in 2006 in Ghana vrijwilligerswerk gedaan en wilde een bezoekje brengen aan dit weeshuis. Ze is afkomstig van Groot Brittanie, aardige meid. In de avond had ik flinke koppijn en heb ik met mijn gastmoeder toch maar eens afgesproken te gaan voor een malariatestje.
Dat bleek ook zwaar nodig:
Vrijdagochtend zou mijn gastmama om half 8 klaar staan zodat ze ' op tijd terug' kon zijn voor haar werk. Ik stond op tijd klaar, zij anderhalf uur later. In die anderhalf uur bleek mijn diarree van kwaad tot erger te gaan. Welgeteld 8 keer ben ik kunnen rennen en elke keer poepte ik een vol glas water. Hmm dacht ik: het wordt toch eens tijd dat het een en ander onderzocht wordt...
De kliniek zag er voor Ghanese standaarden goed uit. Het is wel een echte draaimolen waarin je wordt meegetrokken zeg: Wachten, betalen, wachten, bloeddruk en gewicht meten, wachen, wachten, consult arts, betalen, wachten, bloed prikken, wachten, consult arts voor de uitslag, betalen, wachten, medicatie halen. Ik was gesloopt.
Tijdens mijn consult bij de arts liet hij weten me te willen prikken voor malaria en thyphoid. Thyphoid, als ik maar eens wist wat het was.. Bloed prikken ze je hier in de hand, maf ommee te makenwant ze tappen het je letterlijk af.Tijdens het bloed prikken moest ik weer rennen, slechte timingSanne! De uitslag krijg je zelf in handen maar dan dichtgeniet zodat de artsde eerste is die het kan lezen. Ik heb stiekem gespiekt: No malariaparasites seen, thyphoid 2 times reactive. Wat betekent Thypoid toch?? Eenmaal bij de arts las ie het blaadje voor en na wat uitleg over deze benaming concludeerde ik dat ik de salmonella bacterie had opgelopen. Ik ben naar huis gestuurd met 16 pillen per dag en ors. Ik zou voor zowel malaria als de salmonella bacterie behandeld worden aangezien malaria toch niet uit te sluiten was. Daarnaast het advies goed te blijven eten, veel te rusten en echt genoeg te drinken (Om een opname te voorkomen), de afgelopen ochtend zat ik inmiddels al op 11 keer naar de wc wat betekende dat ik zo'n 1,5 liter vochtwas verloren. Oef..

Op weg terug naar huis wilde ik nog even pinnen dus mijn gastmama bracht me naar een bank. De machine werkte en ik vroeg 120 Ghana Cedie. Dat is zo'n 60 euro.Na ' gelieve te wachten op uw pas en cash' kwam de pas wel, maar bleef de cash uit.. Ik ben naar binnen gegaan om te klagen maar er werd vrij luchtig gereageerd, natuurlijk want het is Afrika. Ik kon het er echter even niet bij hebben, op wat aandringen heb ik de naam van de medewerker en het telefoonnummer van de bank genoteerd gekregen. Toen ben ik naar huis gegaan en heb mijn rabobankkastje genomen en ben naar het internetcafe gebracht. Nee wacht, eerst nog maar eens rennen naar een vies openbaar toilet. In het internetcafe bleek het geld gelukkig niet afgeschreven te zijn, oef.. De rest van de dagen en dag daarna heb ik plat gelegen op de bank voor de tv.

Zondagochtend kon ik het niet laten even ertussen uit te gaan. Nelson, een medewerker van Syto heeft me meegenomen naar de kerkdienst van 7.00-9.00 uur. (Oma zou trots op me zijn geweest.) In de ' assemblies of god's church'wordt er elke zondag een waar feestje gemaakt om god te prijzen. In Limburg is men eens per jaar openhartig en heeeel gezellig, dat is met carnaval. Hier in Ghana pakken ze het beter aan, elke zondag zingt er een gospelkoor en zanggroep en wordt er volop meegezongen en gedanst. Niks stilzwijgend zitten, men is hier extrovert. Een waar Sister Act dus! Af en toe zie je mensen wat verlaat binnenkomen: Is de show al begonnen? Foto's maken is toegestaan en eten en drinken ook, baby's worden ookgewoon meegenomen. Na de liedjes heeft een hoofdpriester in pak (dus geen soepjurk) een uur gepreekt. Hij las een stuk uit de bijbel voor die iedereen trouw bij zich had (behalve ik) en de rest van de tijd gebruikte hij om een eigen verhaal te vertellen. Hij gebruikte als een waar comedian genoeg humor om het interessant te houden. Als hij merkte dat men wat afzwakte zei hij: hello? hallaluja of amen. Men reageerde dan met: yess, amen!
Aan het einde van de dienst werd er tijdens een slotlied een collecte gehouden en liep men dansend naar voren om het geld in de pot te gooien. Ook werd er gevraagd wie nieuw was hier, een klein groepje ging staan waaronder ik. Och, kom toch even naar voren! Als enige vrouw en blank persoon kreeg ik als eerste de microfoon onder mijn neus. Gelieve te zeggen hoe je heet, waar je vandaan komt en wat je hier komt doen. Daar ging ik dan, voor 200 Ghanezen: My name is Sanne, I'm from The Netherlands and I wanted to visit a relal churchceramony... Iedereen lachte me toe...

Na de kerk heb ik een kop thee gedrnonken bij Rachel, Nelson's zus en degene die mijn echt ghanees jurkje gaat maken. Ze had vruchtensap gekocht en stond erop dat ik het meenam om beter te worden. In de middag heb ik geslapen en ben met mijn gastbroertje en zusje naar de lederfabriek geweest. Hier heb ik tegen een belachelijke afgezette prijs mogen zien wat er gebeurt met de huid van alle loslopende geiten en schapen die uiteindelijk geslacht worden. De ' fabriek'is buiten en alles gebeurt met de hand. 3 Keer dopen in water met chemicalien, haren eraf schrapen, nogmaals dopen, strechen, te drogen hangen, kleuren, drogen en nogmaals strechen..

Dat was het even voor nu, ik ren nog eventjes naar de wc en kruip weer op de bank. Maargoed dat mijn gastmoeder me een serie heeft leren kijken die ze op dvd heeft: The Beastmaster! Dat zorgt voor wat afleiding..

Groetjes!

PS, steek even een kaarsje op. Dit weekend wilde ik naar Mole National Park gaan op safari met wat andere vrijwilligers. Ik hoop dat ik dan wat beter ben!

Mercy Childrens Orphanage

Halloo!

Gisteren ben ik een kijkje gaan nemen in het weeshuis en vandaag dan begonnen. Ik heb er zoveel indrukken van! Ik zal mijn best doen mijn gedachten wat op papier te zetten om jullie een beeld te geven van het leventje hier.

Het is een weeshuis in familiesfeer, aldus de eigenaar en papa Silas. Hij heeft samen met zijn vrouw 16 weeskinderen en 3 kinderen van henzelf. Het is niet groot, enkel hun eigen huisje waar z met passen en meten 19 kinderen hebben. De intentie en insteek naar de kinderen toe is goed. Zij hebben hun leven gewijd aan 16 weeskinderen die zonder hen geen toekomst hadden gehad. (Ik heb enkele verhalen gehoord en dossiers mogen inkijken over hoe de kinderen hun situatie was voor ze daar kwamen en daar wordt je echt niet vrolijk van.) Voordat de kids bij Silas in huis komen wordt de hele situatie gescreend door een sociale instantie. (Beetje hetzelfde als de procedures in Nederland dus.) Op dit moment zijn ze gestopt met het aannemen van nieuwe kinderen, omdat ze de beste zorg willen bieden en dit in het gedrang komt zodra het te grootschalig wordt. Het weeshuis is geopend in 2008 en deleeftijd van de kids ligt tussen de 2-16 jaar.

Er valt zoveel te verbeteren! Maar Silas is afhankelijk van vrijwilligers en de instantie waar hij bij aangeslten zit. Kleren van de kids worden bijvoorbeeld in kartonnen dozen bewaard. De vloer hangt nog net fladderig in elkaar, maar dweil je hem zakt het water zo de scheurtjes in. Het bankstel is meer als versleten, alle spullen voor de kinderen staat in dozen en rotzooi in Silas's slaapkamer opgestald, degelijk beddengoed ontbreekt, klamboes hebben ze niet, er zijn te weinig stoelen en bestek voor iedereen, etc. Silas heeft met het geld dat de vrijwilligers voor mij hebben meegebracht, computers en bedden gekocht voor de kinderen. Zo is hun slaapplek in orde en kunnen zij een betere scholing genieten, aldus de eigenaar. Gisteren was mijn indruk goed. Ik dacht nog: rottijden zeg voor een vrijwilliger. De kinderen staan om 05.30 uur op om allemaal op tijd gewassen en aangekleed te zijn voor school. Om 08.00 uur zijn ze dan de deur uit en om 15.00 uur keren zij weer thuis. In de tussentijd doe ik met Silas vrouw en een andere Ghanese werkster dan de afwas, wat poetswerk en al wat eten klaarzetten om voor de avond te koken. Verder is er niks te doen. Silas gaf aan dat vrijwilligers normaal om 16.00 uur naar huis gaan, maar ik zie het nut niet. Ik wil me met die kinderen bezig houden en van belang zijn voor ze.

Vanochtend was ik om 05.00 uur op, om 06.30 was ik daar. De afstand van mijn gastgezin is toch wat verder dan gedacht: 30 tot 40 minuten. Ik moet dus een taxi nemen en dat maakt het moeilijk de ochtend en de middag op en neer te hupsen.
Ik heb de kinderen hun haren gekamd vanochtend en mezelf voorgesteld. De kleinste van 2, Joshua zat al direct op mijn schoot en een opdondertje van 5 lag al met me in de clinch. Het risico van zo'n groot gezin is dat je als opvoeder niet veel in de gaten hebt van wat tussen dekinderen onderling gebeurde en toen ik meneertje zijn zusje hoorde kleineren sloeg de pedagogische Sanne toe. Hmm. De kinderen zijn twee bij twee op de brommer met Silas naar school gebracht want zijn auto had het begeven. Toen ik even alleen was dacht ik, wat kom ik nou doen. Kom ik twee weken kijken hoe dingen hier reilen en zeilen om het eens gezien te hebben, wil ik iets achter laten aan skills in de opvoeding, wil ik de kinderen entertainment bieden, wil ik zelf vooral veel rondkijken enhet luxe leventje thuis relativeren (Wat dat betreft gun ik elk verwend kind en volwassene een retoutje Ghana). 2 Weken zijn kort, echt iets bereiken doe ik op een jaar nog niet, en als ik dan weer wegga is het de vraag wat men ervan blijft onthouden. Ik wil inelk geval met de kinderen werken, daar ben ik voor gekomen, dus zal ik vanaf morgen uitslapen, en om 14 uur voordat ze uit school komen aanwezig zijn. Ik zie wel hoe het loopt. Verder is een ding duidelijk: Dit weeshuis heeft geld nodig. De eigenaar besteed het immers goed en heeft dit stinkend goedje helaas toch nodig om zijn kinderen een dakboven hun hoofd te blijven aanbieden.

Verder heb ik vandaag met Silas vrouw en hulp wat huishouden gedaan. Wat is Nederland luxe, en wat hebben vrouwen het hier zwaar. Er wordt veel gedaan, en tegeleijkertijd niets. De afwas heb ik gedaan in een tijltje met water, een ouwe vod en wat zeep. In een ander tijltje heb ik het schuim afgespoeld en in weer een ander tijltje alles te drogen gelegd. Daar zat ik dan, ' s ochtends vroeg om 07.00 uur in de stekende zon tussen het boxietzand. Een geit (die lopen overal op de weg in Tamale) maakte de ketel met aangebrand avondeten van gisteren leeg. Hij stond amper 3 meter van me vandaan. Wat kippen kwamen gedag zeggen en alsof ik nog niet wakker genoeg was stond links van me een haan voor wekker te spelen...
Hierna heb ik bloem op een groot zeil te drogen gelegd, wanneer dit droog is wordt het terug naar de markt gebracht om wat kleins bij te verdienen. Silas vrouw heeft geveegd, dit doen ze met een soort platte roe en dus al bukkende. De hele tijd staan vrouwen hier met diep gebogen rug richting de grond te werken. De kleinste kinderen hangen hierbij dan huilend aan hun been omdat ze wat moedermelk willen. Kindje op de heup dus, een borst eruit en kindje is stil, maar pauze wordt hiervoor zeer zeker niet gepakt.
Met een losse zwabber door het huis gegaan en de lattenbodem van elk kinderbed goed gelegd. Doordat de kinderen in hun slaap bewegen verschuiven deze latten contstant.

Dit was het. Dit is hun werk. Papierwerk ordenen, eens kijken of de auto nog apk gekeurd moet worden, muziekje op de achtergrond of het nieuws kijkenof naar kantoor voor 8 uur werken (denkwerk) wordt hier niet gedaan. Sprake van ff gauw in de wasmachine, bakkie koffie doen (want met senseo is dat zo klaar tegenwoordig), vaatwasser inruimen of de bedden opmaken is hier echt niet..

Groetjes, Sanne.

Qiute a weekend..

Hallo daar,

Wat een weekend!

Donderdag: Stond in het teken van Stacey, de aangenomen dochter van Mama Mina. Zij doet het hele huishouden van Mama Mina en in ruil daarvoor betaalt Mina haar school. We hadden cake geregeld en cadeatjes. In de avond hebben we met de hele familie een groots diner gehad. Ze had de dag van haar leven, zo blij was ze. Duizend knuffels en dankjewels. Ik kon het niet laten een beetje emotioneel ervan te worden, deze mensen hebben zo weinig. Het maakt me er even van bewust dat onze maatschappij veel ' for granted' neemt. Zonde..

Vrijdag: om 6.00 uur alweer 3 keer naar de wc gerend. Mijn lijf doet het niet goed. Onze bus naar Tamale vertrok om 07.00 uur. De bussen zijn luxe. Ik heb grotendeels geslapen en praktisch niks gegeten/gedronken. Er is om de 3 uur een tussenstop om te plassen op de meest gore plekken die ik tot nog toe heb gezien. (En in Suriname heb ik al redelijk wat gezien. ) Voor de rest draaien er Ghanese films in de bus.. Ach, je moet wat met je tijd he..
Uiteindelijk hebben we 15 uur gereden, toen vond ik het ook echt wel genoeg. Onderweg heb ik af en toe eens naar buiten gekeken en me gerealiseerd dat we steeds meer van het bewoonde ' luxe' Accra wegreden, geen idee dus waar ik terecht zou komen! Eenmaal aangekomen in het hotel overviel het me: Griep. Naast diarree heb ik een nacht overgegeven en me flink beroerd gevoeld. Ondanks dat ik al zo weinig ophad. Bah, dan voel je je alleen..

Zaterdag: Toen ik wakker werd voelde ik me wat beter. Tijdens het ontbijt heb ik wat gegeten en zijn we opgehaald door een medewerker van Syto in Tamale. We hebbn het kantoor gezien en wat algemene info gekregen. Hier kreeg ik ook te horen dat ze me bij een ander gastgezin hadden geplaatst. (Syto klooit echt wat aan.) In de tussentijd dat onze gastouders naar Syo kwamen, hebben wij met de chauffeur van Syto wat inkopen gedaan. Toiletpapier (zeer belangrijk), wat schrijfgerei, flessen water, naar de bank etc. Toen we terug kwamen bij Syto zat mijn moeder me al op te wachten.
Ik ben erg goed terecht gekomen. Wanneer ik het jullie omschrijf zullen jullie vast denken: wat primitief. Geloof me, vergelijk ik het met andere vrijwilligers dan mag ik in mijn handjes klappen met mijn lieve familie hier. Mijn gastfamilie bestaat uit een echte dikke Afrikaanse Mamma, een broertje van 16 en een zusje van 8 jaar. Ze hebben ook twee waakhonden die steeds even wat aaitjes komen halen bij me, erg lief. Mijn kamer kan ik zelf op slot doen, heeft een tweepersoonsbed, een ventilator, een ijskast, een bankje en een bureau met stoel. Ook kan ik er mijn kleren ophangen. Alles is buiten op het binnenplaatsje, de keuken, toilet, wasgelegenheid en douche. Het toilet is een betonnen gat dat een directe verbinding heeft naar een kuil in de grond. Ik vermoed dat deze kuil veel kakkerlakken bevat aangezien ik er gisteravond eentje tegenkwam op het toilet, brrrr! Je spoelt alles door door wat water in het gat na te gooien. De douchestraal is fijn, nog sterker dan in menig verblijf in Accra. Ik heb direct even mijn kleren gewassen. (Dit doe je door twee emmers met water te vullen, eentje met zeep en eentje zonder om het na te spoelen.)
Ik word goed verzorgd, de kinderen vinden me leuk en gisterenavond hebben we met de familie de fim fantastic four gezien... Huiselijk en knus is het dus zeker..

Zondag: Ik heb contact gehad met Lara en Max van de orientatieweek en afgesproken met hen te lunchen in Tamale. Zij zijn het weekend hier gebleven omdat hun gastgezin en werkplek erg afgelegen en primitief is. In het weekend moeten ze eventjes ertussenuit. Met hen zit ik nu in het internetcafe. Het was fijn ze weer te zien en te spreken. Lara en ik hebben beide nog steeds last van onze buik, de diarree houd maar niet op. Als ik mijn situatie met de hunne vergelijk heb ik het goed. Max zit in een dorpje waar ze geen electriciteit hebben (behalve een generator waar je voor betaalt), geen water (behalve een put waar je voor betaalt), Hij krijgt elke dag hetzelfde te eten (ontbijt is een boterham met homing, lunch is een rijstprutje en avondeten is yam met geplette vis, inclusief graadjes en kop), ook is hij afhankelijk van het drinkwater dat de familie voor hem koopt. Veeel armoede heeft hij gezien in het weeshuis, bovendien komt veel liefdadigheid niet bij de kinderen terecht maar blijft steken bij ' leiding' . De kinderen mogen blij met hem zijn, Max is een lieve jongen die zich tot noh toe heel sterk houd in zijn omstandigheid. In zijn omgevingis zijn gastvader de enige die engels spreekt. Primitief dus, erg primitief. Lara haar situatie is vergelijkbaar, maar iets beter..
Volgend weekend hoop ik hun te mogen verwelkomen in mijn gastgezin, zodat ze een goed verblijf hebben voor hun volgende tripje naar Tamale. Mijn gastmoeder heeft het gisteren namelijk al aangeboden. ' Als je vrienden wil laten verblijven mag je dat altijd overleggen, je bent vanaf nu familie en jouw vrienden zijn mijn vrienden..'


Vanwege het geringe internet hier heb ik jullie toch geprobeerd even vlug te updaten! Hopenlijk deze week meer! Ik ben zeer benieuwd naar mijn vrijwilligersproject in het weeshuis, morgen ga ik een kijkje nemen!

Liefs, Sanne.

Next stop: Tamale...

Hallo daar,

Met een grieperig buikje even een laatste bericht voor ik 12 uur naar Tamale zal reizen, hoe mijn internetopties daar zijn moet ik dan weer uitvissen. Vandaag voel ik me beroerd, Diarree, slap, hoofdpijn en maagpijn.Maar we bekijken het van de positieve kant he: Zolang ikgeen koorst heb of moet overgeven kan het geen malaria zijn!

De afgelopen dagen hebben we rustig aan gedaan. Tro Tro (openbaar vervoer) naar Syto, lesjes gehad, naar het strand geweest, kleren gewassen etc. Om eerlijk te zijn kan ik niet echt zeggen dat de drum of danslessen veel toegevoegde waarde hebben, maar leuk is het wel. Mijn arme vingertjes beginnen zelfs al eelt te vormen hihi.. Ook ben ik verschillende keren in de telefoonzaa geweest van Ghana. Ik had van Syto een telefoonkaart gekregen. Hij werkt prima: Ik kan bellen, gebeld worden, smsjes ontvangen.. Maar ik zou Sanne niet zijn als er toch weer wat mis gaat: Ik kan wel smsjes ontvangen, maar wanneer ik ze verstuur komen ze niet aan. Da's een beetje rot en natuurlijk kan men dat in Ghana niet oplossen. (Verwacht er ook maar niks van..) Voor degene die het toch fijn vinden me eens wat te sturen of mijn nummer te hebben is dat: 0540766862..

Voor de rest kan ik aangeven dat ik de ' cultuurschok' wel gehad heb, maar in een andere fase zit. Namelijk: compassie. Lang niet met iedereen hoor, zoals ik al aangaf wet men hier heel goed wanneer jij als buitenlander ' afhankelijk' van hen bent en durven ze dan makkelijk het dubbele te vragen voor wat het eigenlijk hoort te kosten. Ook met opdringerige mensen die alles aanbieden en met je meelopen op straat voel ik geen compassie. Het gebeurde vandaag toen we voor Kristel 2 paar van haar slippers moesten laten maken. Dit gebeurt op straat onder de eerste de beste boom. Onze beste man had een oud vervallen kistje waar net genoeg lijm, schoenwix en gereedschap inzat. Voor een sullige 50 eurocent heb je splinternieuwe schoenen. Hij was al een jaartje ouder en ontzettend vriendelijk, vroeg nergens om en deed gewoon ' zijn werkje' . Ik dacht toen: in Nederland wordt zoveel spul weggegooid dat de mensen hier voor splinternieuw aanzien. Oud gereedschap, plastic zakken, koffers, een versleten paraplu, oude dekens of stoffen etc. Wat ik in Suriname achter heb gelaten is allemaal goed gesteed, maar men hier zou er nog 10 keer blijer mee zijn.
Toen we weggingen heb ik hem mijn pakje koekjes gegeven dat ik niet meer opkreeg. (Ik had het vanochtend gekocht in een lekkere bui.) Hij was dolgelukkig. Die vriendelijke Obruni's.. (Blanken..)

Ook kan ik jullie nog even vertellen over het welkomstritueel bij Mama Mina. Omdat onze eersteavond verstoord werd door een rabieskatje heben we het de tweede avond gehouden. Om bij de grote afrikaanse familie bij mama mina te horen waren 3 dingen vereist:

1: Al het overgebleven eten moest worden opgegeten door ons ' nieuwelingen' . Aangezien vrijwilligers de eerste periode standaard wat last hebben van hun eerste maaltijden afrikaans eten vond ik de regel een beetje vreemd. Maar ja hoor: het is me gelukt samen met Kristel en Caroline.
2: Zing en doe daarbij een dansje in je eigen taal.
3: Ontvang de welkomstduimen van de familie. Dit gebeurde in een soort yel: Yo Yo Yo!

De komende dagen hebben we nog feest! Morgen wil de familie namelijk dat wij onze geleerde dans en drumcapaciteiten tonen.. Een heus optreden dus! Verder is morgen een van de dochters van mama Mina jarig, we bakken een taartje, en hebben een klein cadeautje gekocht. Dat verdient ze echt, zij is degene die het hardste werkt bij mama Mina. Verzorgt het ontbijt, avondeten etc. In ruil daarvoor betaalt Mama Mina haar school. Ze is geen biologische dochter dus..

Dat was het wel even voor nu denk ik zo.. Tot gauw and I'll be happy to receive something from you..

Sanne.

P.S. Onze badkamer zit trouwens vol et kleine kakkerlakjes zijn we achter gekomen.

So much to tell, so little time

Hello!

Op het moment maak ik eventjes gebruik van het internet bij het Pink Hostel. Onze nieuwe slaapplek is niet zo ver dus het is leuk even terug te zijn!
Om alle informatie die ik over afgelopen weekend graag wil delen wat overzichtelijk te houden, maak ik even gebruik van een opsomming allright? Ik houd er eigenlijk niet zo van omdat ik het schrijven heerlijk vind, maar geloof me: Het is te veel!

Vrijdag:

In de hele vroege ochtend de andere vrijwilligers uitgezwaaid. Ik zal ze missen!
Wij zouden om 10.00 uur opgehaald worden, maar dat werd 8.30 uur! Mama Mina (Onze hostmother) is een echte ' big momma' . Dikke kont, donkere huidskleur en lange haren. ze is ontzettend aardig. Vervelend voor haar was dat zij net toen wij gedag hadden gezegd te horen kreeg dat haar broer was gestorven. Ar, vrouwtje, ze gaf ons info, stond te huilen en moest telefonisch een plek in een mortuarium regelen..
Wij zijn met goede afspraken onze weg gegaan naar Kakum National park. Dit gaat nooit van een leien dakje met ons: de bussen bij beide stations waren ' vol' zo werd er gezegd. Toen hebben we een taxi geprobeerd te regelen maar die krabbelde terug toen we eenmaal zaten. Uiteindelijk heeft een andere taxi ons 5 uur lang in de volle zon, naar een zwaar afgelegen plek bij kakum gereden. Het verkeer vind ik hier levensgevaarlijk, er wordt links ingehaald terwijl er tegenliggers komen, je ziet veel ongelukken en er staan hier en daar tentjes aan de weg waar doodkisten worden gemaakt. De chauffeurs weten zich echter iedere keer weer net te redden. Hij zette ons af bij Rainforest Lodge, een zeer luxe en voor westerse standaarden slaapplek. Zo slim om te zeggen dat de goedkoopste kamers volzitten voor obruni's (blanken) zijn ze wel. daarmee zijn wij geforseerd om met een wat duurdere kamer akkoord te gaan. We hebben genoten van de luxe! Schone warme douche, airco, waaier, tv, ijskast, zwembad, goed eten! Hemelse nacht dus..

Zaterdag:
Met de taxi naar Kakum National Park! We zaten met 1 man teveel in de taxi waardoor we werden aangehouden. De taxichaffeur moest zijn rijbewijs tonen maar ' had deze niet bij zich'. Wat betalen was echter ook goeden toen we eenmaal verder reden deelde onze gids ons mede dat de agent dronken was. Kortom: Welkom in Afrika!
Het park was sjiek! Een flinke klim was het wel maar als je eenmaal boven bent loop je 7 platformen tussen de bomen op een hoogte van 40 meter. Prachtig!
Hierna zijn we naar een Monkeyresort geweest dat door Nederlanders gerund werd. Deze mensen doen fijn werk! We hebben een rondleiding gehad en een drankje gedaan. alvorens we onze weg richting Cape Coast zetten. In Cape Coast hebben we een minder luxe lodge weten te regelen en uitgewaaierd op het strand. Mooie omgeving is het daar! Ook hebben we andere vrijwilligers ontmoet. Avondeten: Pizza Funghi!

Zondag:
Ondanks al 2 dagen diarree te hebben houden we de moed erin! Flink wat pilletjes en veel drinken. Vanochtend zijn we naar Cape Coast Castle geweest. Dit is samen met Elmina Castle een van de best bewaarde slavenforten ter wereld. Ik heb hier veel gezien, informatie gekregen en foto's gemaakt. Het was vrij indrukwekkend. Ongelooflijk onder welke omstandigheden die slaven behandeld werden.
Direct hierna hebben we een buskaartje gekocht en maakten we ons op voor een 4 uur durende terugreis naar Accra. En ja hoor, we are in the bus so something funny will happen. De buschauffeur stapte in en vertelde op een vrij aggresiieve manier tegen de een mevrouw op de eerste rij dat ze ergens anders moest gaan zitten. (Vrouwen mogen voor de veiligheid niet op de eerste rij in een bus zitten, maar in dit geval ging het vooral op de manier waarop.) De hele bus nam het voor haar op en opeens wilde de chauffeur nioet meer rijden. dat duurde even, uiteindelijk stapte hij toch weer in. Hierna reed meneer met 1 hand, waarop hij weer werd aangesproken. Weer reageerde hij overdreven en deed dit keer iets gevaarlijks op de rotonde omdat hij ' ff snel naar de politie wilde rijden..' De rest van de rit heeft de bus hem nog wat uitgedaagd, maar wij zijn gewoon veilig aangekomen bijonze big momma hoor.

In de avond hebben we nog een avontuurtje gehad: Ons eerste avondeten bij mama mina ging geheel anders dan verwacht. Een klein katje met rabies viel mama mina aan en begon op haar hondjes en ons te jagen. Het maakte een raar geluid alsof het blafte, at en dronk niet en viel direct aan als het je zag. We stonden meteen op onze stoel, hebben geprobeerd het te vangen of te raken met stenen maar tevergeefs. erges bij ons in de buurt loopt het nog steeds rond. Ik vond het maar niks, na mijn avontuur in Suriname waar jullie allen van weten. mama Mina is naar het ziekenhuis geweest voor wat injecties en ze maakte het goed..


Bij deze heb ik jullie alweer een beetje bijgekletst.
Vandaag hebben we een rustdag ingelast. Vanochtend drumlessen, taallessen en danslessen bij Syto. Dat is nog tot en met donderdag. Vanmiddag hebben we onze kleren gewassen op zn Afrikaans en nu zitten we even terug bij de leuke medewerkers van het Pink Hostel..

Later deze week misschien weer!

Bye!

P.S. Reageer gerust hoor, ik vind het alleen maar leuk wat reacties te zien..Dat is voor mij de enige bevestiging dat er wat gelezen wordt of respons uit het verre Holland..

Weekend!

Hoi!

De orientatieweek is ten einde, komend weekend staan er plannen en morgenvroeg worden ik en de andere opgehaald om maandag elders weer een frisse start te maken..

Gisteren was leuk! Paps was jarig dus alsnog een dikke proficiat! Om tot het Syto kantoor te komen hebben we 1,5 uur kunnen wachten op de chauffeur.. Akwabaa in Ghana he.. ' s Ochtends hebben we taalles gehad in Twi.. In de middag hebben we een drum en danssessie gehad. Dit was in de hut in de tuin van het Sytokantoor, warm en vermoeiend maar wel leuk.. Mijn vingertjes doen nog pijn, dus dat belooft voor de cultuurweek volgende week: dan hebben we elke dag een uurtje les hierin!
Tegen de avond hebben we allemaal wat gerelaxed, de vermoeidheid begint toe te slaan..

Vandaag hebben we de ochtend wat vrij gehad, en tegen de middag kookles gehad van Chef Bondzhi. (De lieve meneer die mijn feestje heeft georganiseerd en op de foto's ook te zien is..) We hebben RedRed gemaakt. Dit is een zoet prutje in de kleur roos, gemaakt van bonen en rode saus.. Daarbij kregen we gefrituurde banaan. Het smaakte best goed! Ik vind het altijd jammer dat de ingredienten nooit in nederland te vinden zijn, anders kon ik het eens voor jullie koken!
Na deze lunch, zijn we met de bus een sightseeing tour gaan maken. We zijn begonnen op de markt. Ik beloof bij deze plechtig: dat ik nooit meer zal zeggen dat Nederlanders zich opdringen.. maf om te zien hoe je iets waar je naar kijkt al in je handen gedrukt wordt. (Men praat veel, loopt mee en blijven netjes van je af.. Maar je gevoel zegt dat het geld je zo uit je handen gerukt worden..) Nooit alleen doorheen lopen en blijven afwimpelen. Begrijpelijk is het zeker want deze verkopers zijn afhankelijk van wat jij komt halen. De moeite is het zeker om een keer mee te maken. Hierna zijn we in het rijkste gedeelte van de stad geweest, dit is vergelijkbaar met thuis. Het is rustig op de straat en staan sjieke witte huizen met hekken en muren omheen. Daarna hebben we een ritjegemaakt in het tussengedeelte, dit is ook waa Pink Hostel ligt. Daarna zijn we doorgereden naar het oude gedeelte van Accra en dan door James Town. James Town is een van de slobbenwijken van Ghana.. Ik geef toe: geschrokken ben ik niet, maar indrukwekkend was het zeker! Ik heb wat foto's kunnen/mogen maken (hier moet je om vragen want het wordt natuurlijk niet geapprecieert wanneer je met je luxe camera de armoe even komt vastleggen). Toch denk ik dat niemand die ik deze foto's toon, een reeel beeld zal hebben, je moet er geweest zijn. Kleine steegjes, krotten als ' huisjes', ratten in de goot, kleren die in een kom gewassen worden, kinderen die je vrolijk knuffelen, etc. Nogmaals: indrukwekkend. in de bus heb ik vrienden gemaakt met Mavice, zij was dit keer met onze gids mee om ervoor te zorgen dat als we naar buiten gingen iemand voorop kon lopen en iemand achter de groep kon sluiten. Veiligheid gewaarborgd.

Vanavond is iedereen moe, aan het inpakken voor hun reis naar de gastgezinnen morgen en ik ben zo sociaal om ze vannacht om half 6 uit te zwaaien. ik zal deze samenstelling stiekem missen.. Bij deze sluit ik af, dan heb ik nog wat slaap gevat voor ik weer opmoet vannacht..

Liefs, Sanne.

P.S. Vanaf morgen zitten we in het TMD House hier in Accra. Dat is het huisje van onze gastmoeder die de cultuurweek organiseert. Ik heb geen idee of er een mogelijkheid tot internet is daar ofzo. Het kan dus zijn dat ik over een tijdje pas weer iets van me kan laten horen. Ik zal toch proberen nog even een internetcafe te vinden.
Komend weekend ga ik eerst een voormalig slavenfort bezoeken in Cape Coast en daarna naar Kakum National Park. In dit park zijn hangbruggen tussen de bomen en kun je vanaf deze hoogte met wat geluk de dieren bekijken.